و يا همچنين در ذكر مدت كه در عقد انقطاعى لازم است گفته شده است « بكذا و كذا يوماً و ان شئت كذا و كذا سنة » با اينكه بىترديد مدت زمان عقد انقطاعى مىتواند يك هفته يا چند هفته و يا حتى چند ماه باشد حتى در قبول نيز تنها كلمه نعم معتبر نيست و الفاظ قبلت و مانند آن نيز جايز است . بر اين اساس در جمله مورد استدلال آقاى خوئى يعنى عبارت « فاذا قالت « نعم » فقد رضيت » . احتمال بسيار قوى هست كه اعتبار قول هم از باب مثال و ذكر فرد متعارف و شايع باشد ، خصوصاً با توجه به اينكه مسأله كتابت در آن زمان در ميان مردم بالاخص زنان بسيار نادر الوجود بوده است . پس صرف اينكه حضرت مىفرمايند « فاذا قالت نعم » دليل بر اعتبار قول و لفظ در انشاء نمىباشد .
بلكه ادعاى ما اين است كه اينكه حضرت مسأله رضايت را هم پس از گفتن « نعم » بر آن مترتب مىكنند ( با فاء ) « 1 » اين خود دليل بر اين است كه شما كانّ در باب انشاء عقد رضايت مبرز مىخواهيد ، اين امر با گفتن نعم حاصل است پس كأَنّ تمام ملاك ابراز رضايت است اما مُبرز لفظ باشد يا غير لفظ تفاوتى ندارد و ذكر لفظ در اينجا عنوان طريقيت دارد . با اين بيان ، اين روايت درست شاهد بر خلاف مدعاى آقاى خوئى رحمه الله خواهد بود . ادامه بحث در رابطهء استدلال به روايت باب متعه را در جلسات آينده دنبال خواهيم كرد . ان شاء الله
« * و السلام * »
هامش
( 1 ) استاد مد ظله در جلسات آينده بيانى ديگر در جواب از استدلال به اين روايت ذكر خواهند نمود كه طبق آن بيان چنانچه خودشان هم تصريح نمودند جملهء « فقد رضيت » با فاء باشد يا به صورت واو عطف تفاوتى ندارد .