الف ) الغاء خصوصيت از مورد روايت بريد :
1 ) نظر مرحوم آقاى خويى :
همانطور كه عرض كرديم مرحوم سيد فرمودهاند : به دليل روايت بريد عجلى بنا بر احتياط مستحبّ مرد بايد در خلال ايّام عدهء زنى كه با او شبهةً مقاربت نموده ، از ازدواج با خواهرش بپرهيزد . خصوصاً اگر شبهه ، تنها از سوى مرد باشد .
مرحوم آقاى خويى مىفرمايند : شايد وجه خصوصيت اين باشد كه دليل مسأله را تنها روايت بريد « 1 » پنداشتهاند ، درحالىكه دليل منحصر به آن نبوده ، و روايت زراره نيز - كه مطلق است و مصداق ظاهر و روشن آن موردى است كه شبهه طرفينى باشد - يكى از ادلهء مسأله است . از اين رو چنانچه اصل حكم را بپذيريم ، وجهى براى خصوصيت نخواهيم داشت . « 2 »
2 ) پاسخ استاد ( مد ظله ) :
خصوصيتى كه مرحوم سيد قائل شدهاند - بر خلاف احتمال مرحوم آقاى خويى - ممكن است سبب ديگرى داشته باشد . و آن اينكه : سند روايت زرارة به حسب نقل شيخ در تهذيب در استنباط چنين است : . . . عن الحسن بن محبوب عن ابن بكير عن على بن رئاب . . . يعنى ابن بكير ، بين حسن بن محبوب و على بن رئاب واسطه شده است . لذا روايت بر اساس نقل اين دو كتاب موثقه است . و چون دربارهء عمل به موثقات ، اجمالًا اشكالاتى فرض مىشود و به اصطلاح ، « ان قلت » دارد ، گرچه اين اشكالات قابل جواب است ليكن با توجه به اينكه در مورد روايت بريد اين نوع اشكال و جوابها وجود ندارد ، همين امر مىتواند سبب خصوصيتى براى روايت بريد گردد . مرحوم سيد نيز ممكن است به همين جهت براى عمل به روايت بريد نوعى خصوصيت قائل شده باشد .
هامش
( 1 ) وسائل 21 : 222 / 26943 ، كتاب النكاح ، ابواب العيوب و التدليس ، باب 9 ح 1
( 2 ) مبانى - كتاب النكاح - ج 1 - ص 441