كه بلافاصله پس از وطى عده نگه داشته مىشود ، دست برداشته و پس از اتمام عده طلاق ، عده وطى به شبهه بجا آورده مىشود .
نكتهء ديگر كه اينجا اشاره مىشود اين است كه ما دو اطلاق در بحث داريم 1 . اتصال زمان اعتداد به زمان وجود سبب كه مقتضاى اطلاق است 2 . اتصال سه ماه يا سه طهر عده به همديگر و عدم انفكاك آنها كه اين هم از اطلاق دليل استفاده مىشود . در صورتى كه وطى به شبهه بر بقيه علل عده مقدم باشد و در حين اعتداد علّتى ديگر عارض شود در اين صورت مقتضاى اطلاق دوم اين است كه عده تمام شود و براى علت دوم پس از اتمام عده اول ، عده قرار داده شود ، لكن از آنجايى كه مقتضاى تصريح روايات ، عده طلاق پس از طلاق قرار داده مىشود از اين اطلاق نيز رفع يد مىشود و عده طلاق بجا آورده و سپس عده وطى به شبهه تكميل مىشود .
همانطورى كه ابن جنيد در تزويج به ذات بعل فرموده است كه اگر در حين اعتداد ، زوج فوت كند عده وفات را بجا آورده و پس از انجام عده وفات عده شبهه را تكميل مىكند .
ه ) رفع تنافى به وسيله روايت جميل بن دراج
مرسله جميل بن دراج كه قبلًا ذكر شد مىتواند در حكم تقييد براى يك دسته از روايات مطلقه سابق باشد ، آن مطلقاتى كه حكم به تداخل كرده بودند . ارسال آن با توجه به اعتماد شيخ صدوق و يا قائلين به حجيت مراسيل اصحاب اجماع مشكلساز نخواهد بود .
متن روايت : فى المرأة تزوج فى عدتها قال يفرق بينهما ، و تعتد عدة واحدة منهما جميعاً ، و ان جاءت بولد لستة اشهر او اكثر فهو للاخير ، و ان جاءت مولد لاقل من ستة اشهر فهو للاول .
اينكه در اين روايت حضرت عليه السلام مىفرمايد : در صورت تزويج در عده بين اين دو جدايى واقع مىشود و يك عده زن نگه مىدارد ظاهر اطلاق جواب امام اين است كه اگر اين تزويج در آخرين زمان عده واقع شود چنين حكمى بر آن مترتب مىشود .