عرفى و مرتكزات متشرعه است و براى احترام به آن كسى كه همسرش را از دست داده است و اين خلاف متشرعه است كه به محض طلاق ، ديگرى مىتواند با همسر ايشان ازدواج كند ، اما در جايى كه خود اين شخص مىخواهد دوباره با آن زن ازدواج كند خارج از ادله عده مىباشد و هيچ اشكال ندارد .
2 ) مرحوم آقاى خويى :
مرحوم آقاى خويى نيز ادعاى عدم خلاف ( در مسأله ) ذكر كرده است و مىفرمايد كه اصلًا در باب متعه تصريح به جواز شده است و لازم نيست عده نگه دارد .
3 ) نظر استاد « مدّ ظلّه » :
مطلب همان است كه سيّد « ره » فرمودهاند و حتى در عقد دائم نيز رواياتى هر چند غير معتبره داريم كه دلالت بر جواز تزويج مىكنند ولى چون مسأله جزء متفاهمات عرفى است احتياجى به بحث مفصّل ندارد .
ب ) در عده انفساخ :
اما مسألهاى كه سزاوار بحث و تبادل نظر است ، موارد و مصاديق موجبات فسخ است كه سيد فرموده كه در اين موارد هم تزويج جايز است و لازم نيست كه عده نگه دارد . ولى سيّد به اين موارد اشارهاى نكرده است . و مصاديق آن را بيان ننموده است ، مرحوم حكيم رضاع و كفر را بعنوان مثال ذكر كرده است و فرموده الرضاع و الكفر و نحو هما . كه اين فرمايش احتياج به نقد و بررسى دارد .
1 ) كلام مرحوم آقاى حكيم « ره » :
همانطور كه ذكر شده ، مرحوم حكيم مسأله رضاع و كفر را در مثال براى موجبات فسخ بيان كرده است كه در اين صور شخص مىتواند بدون نگه داشتن عده با زن منفسخه خودش ازدواج كند اما همانطور كه ملاحظه مىفرماييد در رضاع به هيچوجه نمىشود با آن زن كه به سبب رضاع محرم گرديده است مجدداً ازدواج نمود چون آن زن به اين شخص حرام ابدى مىشود و ما بايد مثالى بزنيم كه با