16 / 11 / 1378 شنبه درس شمارهء ( 178 ) كتاب النكاح / سال دوم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس قبل و اين جلسه :
بحث در مسأله هشتم عروه بود ، سه فرع در اين مسأله مطرح شده است : فرع اول : آيا وطى زوجهء مشكوك الصغر تكليفاً جايز است ؟ فرع دوم : آيا وطى زوجهء مشكوك الصغر وضعاً موجب حرمت ابدى مىشود ؟ فرع سوم : آيا اين وطى ديه و نفقه را واجب مىكند ؟ در ادامهء فرع اول ، به اشكال مرحوم آقا ميرزا مهدى اصفهانى به تقدم اصل سببى بر مسببى رسيديم ، در ردّ اشكال ايشان دو پاسخ بيان كرده و در آنها مناقشه كرديم . در اين جلسه ، به ادامهء بررسى اين اشكال مىپردازيم و سپس فرع دوم را مطرح كرده ، در بيان وجه كلام مرحوم سيد ( ره ) توجيهى كه مرحوم آقاى حكيم ( ره ) و مرحوم آقاى خويى ( ره ) بيان كردهاند نقل كرده و در آن مناقشه مىكنيم و سپس به وجه كلام مرحوم سيّد و نقد آن مىپردازيم . و بحث از فرع سوم را به جلسه بعد موكول مىكنيم .
* * *
ادامهء بحث مسأله هشتم :
مسأله 8 : « اذا شك فى اكمالها تسع سنين لا يجوز له وطؤها لاستصحاب الحرمة السابقة » در جلسه گذشته گفتيم كه برخى از محشين عروه گفتهاند ، وطى زوجهء مشكوك البلوغ جايز نيست لكن و جهش استصحاب صغر است كه استصحابى موضوعى است نه استصحاب حرمت كه استصحابى حكمى است . مرحوم آقاى خويى ( ره ) دو وجه براى عدم جريان استصحاب حكمى بيان كردهاند : وجه اول : استصحاب حكمى ذاتاً جارى نمىشود ، زيرا موضوع حرمت وطى صغيرة بما انّها صغيرةٌ است