در طريق صدوق به حسن بن راشد ، القاسم بن يحيى هم واقع است و اين عبارت هر دو را تصحيح مىكند .
ان قلت : از كلمه « اصح » استفاده نمىشود كه مفضّل و مفضّل عليه هر دو صلاحيت اطلاق لفظ « صحيح » على وجه الاطلاق داشته باشند ، اگر دو روايت هر دو ضعيف باشند ولى يكى از جهتى بر ديگرى برترى داشته باشد ، مىتوان گفت كه روايت برتر از ديگر ، اصحّ است ، ابن غضائرى در ذيل عنوان حسن بن على بن ابى حمزه مىگويد : ضعيف فى نفسه و ابوه اثق منه .
قلت : اين مطلب كه از افعل تفضيل چنين استفاده نمىشود به طور كلى صحيح است ، ولى با توجه به روايات بسيار در باب زيارات امام حسين عليه السلام كه برخى از آنها معتبر بوده و نيز با عنايت به وضع كتاب فقيه و تقيّد وى به نقل روايات معتبر و حجه مىتوان از اين كلمه اعتبار سندى روايت را نتيجه گرفت .
ان قلت : شايد مراد از « اصح » درست بودن از جهت متن زيارت باشد .
قلت : اين احتمال خلاف ظاهر است ، بلكه ظاهر عبارت اصحيّت سندى است .
بحث دوم : وثاقت يعقوب جعفرى
براى اثبات وثاقت وى مىتوان به نقل روايت وى در فقيه كه كتاب فتوايى صدوق بود و در آغاز آن تصريح كرده كه تنها روايات معتبر را ذكر مىكند ، استدلال كرد ، صحت اين استدلال را در جلسه آينده بررسى مىكنيم ، همچنين ورود نام يعقوب بن جعفر در تفسير قمى بنابر مبناى مرحوم آقاى خوئى دليل بر وثاقت اوست كه ما اين مبنا را قبول نداريم .
راهى براى اعتبار اين روايت
اين است كه اگر سند روايت را ضعيف بدانيم مدعى شويم كه عمل گروهى از علما بر طبق اين روايت ضعف سند را جبران مىكند ، هر