بله وطى با اجنبيّه چه در قبل باشد و چه در دُبر « زنا » صدق مىكند و از اين جهت فرقى نيست ، چون مطلق ادخال و ايلاج كه در زنا وارد شده ، دبر را هم شامل مىشود .
* از آنجايى كه در حديث كلمه فرج به كار رفته كه جاى توهم اطلاق است - چون فرج به معناى جامع ( اعم از قبل و دبر ) هم به كار مىرود - مناسب بود مرحوم سيد متعرض اين فرع مىشدند بخلاف مسأله ايلاء كه ما يتوهّم التعميم در آن نيست تا عنوان شود .
ها ) بررسى مسأله 5 :
متن عروة : « اذا حلف على ترك وطى امرأته فى زمان أو مكان ، يتحقق الحنث بوطئها دبراً ، الّا أن يكون هناك انصرف الى الوطى فى القبل ، من حيث كون غرضه عدم انعقاد النطفة . »
1 ) نيازى به قيد « فى زمانٍ أو مكانٍ » نيست
اين دو ظرف يا متعلّق به خود حلف است ، يعنى در يك زمانى يا در مكانى قسم بخورد يا متعلّق به وطى است ، يعنى وطى مرأة را در يك زمانى يا در مكانى ترك كند . حالا هر كدام باشد با توجه به موارد ذيل خصوصيتى در ذكر اين دو قيد نيست :
1 - كسى كه قسم خورده زوجهء متعهء خود را وطى نكند و اسمى از زمان نبرده است .
2 - كسى كه با موافقت همسر دائمش قسم خورده كه او را وطى نكند و اسمى از زمان نبرده است يا موارد ديگرى كه مىتواند بر ترك وطى همسر دائمش به طور مطلق قسم بخورد و داخل عنوان « ايلاء » نباشد و مرجوح هم نباشد مثلًا به جهت ضررى مرجوحيت آن رفع شده باشد .
3 - كسى كه بر ترك همسر خود قسم خورده و از نظر مكان مطلق گذاشته است ( خواه زوجهء موقت يا زوجه دائمى باشد و با موافقت او قسم بخورد يا مدت قسمش كمتر از 4 ماه باشد كه نيازى به موافقت زوجه نيست ) خلاصه ؛ مواردى كه