9 / 8 / 1378 يكشنبه درس شمارهء ( 143 ) كتاب النكاح / سال دوم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس قبل و اين جلسه :
در جلسهء 141 ، دربارهء مناط بطلان صوم كلامى را از مرحوم آقاى خوئى ره نقل كرديم كه ايشان با تقريبى از صحيحهء ابو سعيد قمّاط تنها ملاك بطلان صوم را حصول جنابت دانسته و نفس جماع را منشأ حكم ندانستهاند ، تقريب ايشان مبتنى بر اين فرض بود كه جنابت مذكور در اين روايت ، خصوص جنابت ناشى از جماع مىباشد ، ما پيشتر ناتمام بودن اين فرض را اثبات كرديم ، در اين جلسه با فرض صحّت اين فرض ، كلام ايشان را تكميل نموده و با ذكر مسألهاى مشابه ( مفطر بودن نيت مفطر و عدم آن ) و بررسى آن ، قاعده « الشىء يستند الى اسبق علله » را توضيح مىدهيم ، ولى با بيان اشكالات عديده منحصر دانستن ملاك بطلان صوم به جنابت را در اين فرض هم نادرست خواهيم خواند ، در نتيجه مطلق جماع ( در دبر باشد يا در قبل ، به قدر ختنهگاه برسد يا نرسد ) صوم را باطل مىكند ، در ادامه به بررسى حكم مقطوع الحشفه يا فاقد الحشفه در احكامى كه حد آن دخول تا حشفه قرار داده شده ، پرداخته ، ترتب احكام را به مطلق دخول در اين افراد نتيجه مىگيريم .
* * *
الف ) ادامه بررسى كلام مرحوم آقاى خوئى ره در مناط بطلان صوم در باب جنابت :
1 ) خلاصه كلام مرحوم آقاى خوئى ره ( يادآورى )
در صحيحه ابو سعيد قمّاط در پاسخ حكم كسى كه اول شب ماه رمضان جنب شده و تا صبح خواب مانده ، حضرت مىفرمايند : « لا شىء عليه ، و ذلك لانّ جنابته