4 / 8 / 1378 سهشنبه درس شمارهء ( 140 ) كتاب النكاح / سال دوم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس قبل و اين جلسه :
در جلسهء گذشته در دلالت آيهء شريفهء
« أَوْ لامَسْتُمُ النِّساءَ » *
بر وجوب غسل در وطى در دُبر مناقشه كرده ، و عرض كرديم چون معناى آيه كنائى است ، ظهور آن در اطلاق قوى نيست . و در روايت مبطل صوم عرض كرديم : اگر بخواهد دليل بر ثبوت غسل باشد بايد اثبات ملازمه بين موجب غسل و بطلان صوم شود ، و اين ملازمه ثابت نيست . و لكن روايات متعدّد صحيح السند داريم كه به اطلاق آنها تمسك مىشود ، چند روايت نقل و بررسى شد . در اين جلسه بعد از نقل كلام مرحوم حكيم ره و آقاى خوئى ره و مناقشه در آنها ، به بررسى ديگر روايات مىپردازيم .
* * *
الف ) ادلّهء فقهاء سابقين بر وجوب غسل در وطى در دُبر :
اين بحث از قديم معنون بوده است ، استدلال سابقين بر حصول جنابت و وجوب غسل به سبب وطى در هر يك از مخرجين ، عمدتاً بر دو دليل استوار بوده است :
1 - اطلاق
أَوْ لامَسْتُمُ النِّساءَ *
« 1 »
2 - رواياتى مثل صحيحه محمد بن مسلم كه در جلسهء گذشته ، خوانديم .
صاحب جواهر به تفصيل بحث كرده ولى جاى تعجب است كه مرحوم حاج آقا رضا ره و مرحوم آقاى حكيم ره اصلًا ادلهء قدماء را عنوان نكردهاند ، با اينكه ابن
هامش
( 1 ) سورهء مائده : 6 - سورهء نساء : 43 .