هى حائض قال : لا بأس اذا اجتنب ذلك الموضع .
اين مضمون در مرسله عبد الله بن بكير هم آمده است « 1 » .
قسم سوم : روايتى كه تصريح كرده كه « ما عدا القبل بعينه » بر مرد حلال است همچون معتبره عبد الملك بن عمرو قال سألت ابا عبد الله عليه السلام ما لصاحب المرأة الحائض منها فقال كل شىء ما عدا القبل بعينه « 2 » .
2 ) بررسى روايات قسم اول ( / ما دون الفرج )
در روايات قسم اول ممكن است اشكال شود كه فرج اعم از قبل و دبر است ، همچنانكه ابن ادريس و ديگران گفتهاند ، پس روايت نه تنها دال بر جواز نيست ، بلكه با مفهوم ، دليل بر حرمت است ، و احتمال اعم بودن فرج هم روايت را از صلاحيت استناد مىاندازد .
در پاسخ اين اشكال مىگوييم كه هر چند فرج احياناً به معنى اعم اطلاق شده و مثلًا گفته مىشود : « الفرج قبلًا و دبراً » ، ولى اطلاق آن منصرف به قبل است و معناى شايع آن قبل مىباشد همچنانكه از مراجعه به كلمات فقهاى فريقين و اطلاقات آيات و روايات به روشنى استفاده مىگردد كه مراد از فرج آلت تناسلى متعارف است كه در زن ، قبل خواهد بود .
حال به عنوان نمونه به چند مورد اشاره مىكنيم :
در آيه شريفه
( وَ الَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حافِظُونَ إِلَّا عَلى أَزْواجِهِمْ أَوْ ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُمْ )
مراد از فرج ، آلت تناسلى مرد است و دبر مرد مراد نيست ، و همچنانكه در روايات آمده مراد حفظ فرج از زنا كردن است و مراد حفظ دبر از ملوط واقع شدن نيست .
در جملاتى كه ( بطن و فرج ) عامل خطر تلقى شده ، مراد از آن شكم و آلت تناسلى مرد يا زن است كه متعارفاً از آن براى تمتع استفاده مىشود و دبر را شامل نمىگردد .
هامش
( 1 ) جامع الاحاديث 2 : 640 / 3101 ، 3100 ، باب 21 از ابواب الحيض ، ح 20 و 19 .
( 2 ) جامع الاحاديث 2 : 640 / 3102 ، باب سابق ، ح 21 .