النكاح » .
اين مجموعه روايات بحث ما است « 1 » ، كه ممكن است از آنها براى حرمت مطلق وطى ( در قبل يا دبر ) بدانها استناد جست ، ولى به نظر ما غالب اين روايات به روشنى از نظر دلالت ناتمام مىباشند .
4 ) بررسى دلالت روايات فوق
غالب روايات فوق براى بيان حكم ديگرى مىباشند و با مفروض گرفتن اصل حرمت از فروع آن و احكام مترتبه بر آن سؤال مىكند ، در اين گونه موارد روايت ظهور در اطلاق حرمت ندارد .
پيش از توضيح تفصيلى اين اشكال ، مناسب است اصل مبناى اشكال را با ذكر دو مثال روشن سازيم :
مثال اول : اگر گفته شود : « التظليل على المحرم حرام » ، اين عبارت اطلاق دارد و همه انحاى تظليل خواه روز يا شب ، و خواه در حال حركت يا در منزل و . . . همگى را شامل مىشود ، ولى اگر گفته شود : « من ظلّل فعليه شاة » ، اين عبارت اصل حرمت تظليل را مفروض گرفته ، ثبوت كفاره را در آن اثبات مىكند ، در اينجا اگر برخى از اقسام تظليل محرم نبوده و در نتيجه كفاره نداشته باشد ، با عبارت بالا منافات ندارد .
آرى اگر كسى در برخى از اقسام تظليل محرم هم ، كفاره قائل نشود ، اين عبارت كلام او را رد مىكند .
مثال دوم : اگر گفته شود : كسى كه ربا گرفت بايد صاحب مال را راضى كند ، اين روايت در مقام بيان شرائط حرمت ربا نيست و بنابراين با ادلهاى كه در حرمت ربا
هامش
( 1 ) براى دنبال كردن مجموعه روايات بر مبناى جامع الاحاديث ، ارقام اين روايات را به ترتيب در اينجا مىآوريم ، در كنار روايات معتبر علامت * ، و در مقابل روايات مكرر علامت + / قرار دادهايم : ج 2 ، ارقام 29247 * ، 2925 * + / ، 3013 ، 3056 ، 3082 * ، 3084 + / ، 3085 ، 3086 ، 3087 ، 3099 ، 3106 و 3107 ( درباره معتبر بودن يا نبودن اين دو رقم پس از اين بحث خواهد شد . ) 3113 و ذيل آن ، 3114 * ، 3115 ، 3116 * ، 3118 ، 3119 * ، 3120 * و ذيل آن . 3121 * ، 3122 * ، 3123 + / ، 3124 * ، 3125 * ، 3126 * ، 3127 * ، 3128 * + / ، 3129 ، 3130 * ، 3133 ، 3134 * ، 3135 * ، 3136 * ، 3142 * ، 3191 * و نيز ج 3 رقم 3340 *