الف - روايات ظاهر در اختصاص حرمت به موضع دم
روايت اول :
« العياشى فى تفسيره عن عيسى بن عبد الله قال قال ابو عبد الله المرأة تحيض يحرم على زوجها أن يأتيها لقول الله تعالى
( وَ لا تَقْرَبُوهُنَّ حَتَّى يَطْهُرْنَ )
فيستقيم للرجل أن يأتى امرأته و هى حائض فيما دون الفرج « 1 » » .
در اين روايت « اتيان » در آيهء شريفه به اتيان دو فرج ، تفسير شده است و هر چند كه ابن ادريس در بحث از موجبات جنابت ، مصرّ است بر اينكه فرج اعم از قبل و دبر مىباشد . و ريشهء لغوى فرج نيز عام است و شامل هر گونه شكافى مىشود لكن به حسب تفاهم عرفى و اطلاقات روايى عامه و خاصه و كلمات فقهاى عظام مانند شيخ ، فرج در مورد زن كه به كار مىرود ، منصرف به خصوص قبل است مگر تصريح به اطلاق شده باشد مانند تعبير مقاربت و مباشرت كه ريشهء لغوى آن عام است و بحسب استعمالات ، منصرف به نوع خاصى از استمتاع است . بنابراين ، اين روايت بيش از حرمت اتيانِ موضع دم را شامل نمىشود .
روايت دوم :
« على بن الحسن عن محمد و احمد ابنى الحسن عن أبيها عن عبد الله بن بكير عن بعض اصحابنا عن أبى عبد الله عليه السلام قال : اذا حاضت المرأة فليأتها زوجها حيث شاء ما اتقى موضع الدم « 2 » » .
اين روايت به علت ارسال از نظر ما معتبر نيست . ولى اگر كسى روايات ابن بكير را كه از اصحاب اجماع است ، تمام بداند و از ارسال آن اغماض كند ، از جهت ديگرى روايت اشكال ندارد و موثقه مىباشد و از جهت طريق شيخ به على بن الحسن بن فضال حتى اگر به طريقى كه على بن محمد بن زبير در آن واقع شده همانند مرحوم آقاى خوئى ره كه اوايل اشكال مىكردند ، خدشه كنيم طريقى كه ابن عقده در آن واقع شده ، طريقى معتبر مىباشد .
هامش
( 1 ) وسائل الشيعة باب 25 ابواب الحيض ، حديث نهم ، ج 2 ، ص 322 ، چاپ آل البيت .
( 2 ) وسائل الشيعة باب 25 ابواب الحيض حديث پنجم ، ج 2 ، ص 322 چاپ آل البيت .