دبر نيز مىباشد . پس هر چند كه عدهء كثيرى همچون شيخ طوسى ، طبرسى ، راوندى ، علامه ، محقق كركى و اكثر قوى متأخرين قائل به جواز هستند ولى قول به حرمت نيز قائلين فراوانى دارد ، لذا عمدهء ادلهء در مسأله و ملاكِ حكم ، روايات خواهد بود .
ب ) بررسى روايات وارده در استمتاعات از حائض :
1 ) طوائف مختلف روايات و مضامين گوناگون آن
دستهء اول : از روايات ، رواياتى است كه تحريم را متوجه به قبل و موضع الدم كرده است .
دستهء دوم : رواياتى است كه تحريم را متوجه فرج كرده است .
دسته سوم : رواياتى است كه نهى از عناوينى كرده كه اطلاق آن شامل مباشرت در دبر هم مىشود . مضامينى كه در اين روايت وارد شده است ، عبارتند از :
1 - امر به اعتزال 2 - نهى از ايقاب 3 - نهى از مقاربت و قرب 4 - نهى از مجامعت 5 - نهى از غشيان 6 - نهى از اتيان 7 - نهى از مواقعه و وقوع على الاهل 8 - نهى از وطى 9 - روايتى كه فقط بين الفخذين را حلال كرده ( كه معلوم مىشود دبر و قبل كه بين الاليتين است ، حرام است . )
دسته چهارم : روايات متعددى كه از استمتاع بين السرة و الركبة نهى كرده است .
دسته پنجم : رواياتى كه دستور به پوشيدن درع كرده است . « تلبس درعاً »
دسته ششم : روايتى كه به طور مطلق هر گونه استمتاعى را حرام دانسته است ، « لا شىء حتى تطهر » .
2 ) عدم امكان استدلال به مطلقات در ما نحن فيه
بسيارى از اين روايات ، وارد مورد حكم ديگرى هستند و از نظر حرمت ، در مقام بيان نيستند و به اطلاق آنها نمىتوان تمسك كرد . مانند :