اثبات اصالت آن را مىنمايد . قبل از صدوق هم عده زياد ديگرى نقل كردهاند كه فعلًا بررسى آن از موضوع بحث ما خارج است .
ب ) ادامهء كلام مرحوم آقاى خمينى قدس سرّه :
مرحوم آقاى خمينى قدس سرّه پس از آنكه ترجيح مىدهند كه قيد « على مؤمن » در قضيهء سمرة بن جندب وجود دارد ، سؤالى را مطرح مىكنند كه ممكن است كسى بگويد به جهت تناسب حكم و موضوع قيد « على مؤمن » به مرسلهء زرارة اضافه شده است . در پاسخ مىفرمايند : تناسب حكم و موضوع و ارتكازات در صورتى مىتواند منشأ زياد شدن عبارتى گردد كه ملازمه ، بيّن باشد و چون بين تصور « لا ضرر و لا ضرار » و تصور « على مؤمن » ملازمهء بيّنى نيست بنابراين نمىتواند ارتكاز و تناسب حكم و موضوع باعث زياد شدن عبارت شود .
نقد فرمايش مرحوم آقاى خمينى قدس سرّه
حال مطلبى كه براى ما مبهم است اين است كه خود ايشان كه در اينجا وجود ارتكاز و تناسب حكم و موضوع را براى زياد شدن قيد « على مؤمن » كافى نمىدانند چطور در مورد اينكه چرا قيد « فى الاسلام » در نقل طريحى در مجمع البحرين و ابن اثير در نهاية اضافه شده است ، مىفرمايند لعلّ كه ارتكاز منشأ اضافه شدن اين عبارت باشد . از جهت ارتكاز و بيّن بودن ، وجداناً فرقى ميان « على مؤمن » و « فى الاسلام » نيست .
البته به نظر ما در هيچيك از اين دو مورد ارتكازى در كار نيست ، نه ارتكاز معنوى در كار است و نه ارتكاز فرمى و عبارتى ، تمام احكامى كه توسط پيامبر آورده شده قانون اسلام است لكن هيچگاه كسى پس از نقل يك حكم ، كلمهء « فى الاسلام » را نمىافزايد كه بگويد « الصلاة واجبة فى الاسلام » - « كتب عليكم الصيام فى الاسلام » همچنين ارتكاز لفظى هم در كار نيست و عباراتى كه با « لا » شروع شده ، هر چند