14 / 7 / 1378 چهارشنبه درس شمارهء ( 130 ) كتاب النكاح / سال دوم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس قبل و اين جلسه :
در جلسات گذشته ادلهء جواز وطى در دبر ، مورد بررسى قرار گرفت و به اين نتيجه رسيديم كه وطى در دبر ذاتاً حلال است ولى از حقوق زوج به شمار نمىآيد و در صورت عدم رضايتِ زوجه ، حرام مىگردد . در اين جلسه ضمن طرح مجدد يكى از ادلهء جواز ، كراهت وطى در دبر را اثبات كرده و سپس به مناسبت وجود قيد « و ان رضيت » در نقل روايت ابن أبى يعفور و عدم وجود آن در سائر نقلها ، بحثى در مورد تقديم اصالة عدم زياده در دوران امر بين اصالة عدم زياده و اصالة عدم نقيصه مطرح مىگردد .
* * *
الف ) استدلال به روايات حيض براى جواز وطى در دبر ( تكميل ) :
گفته شد يكى از ادلهاى كه براى جواز وطى در دبر وجود دارد ، ولى ذكر نشده است ؛ رواياتى است كه در باب حيض وجود دارد و مستفاد از آنها جواز وطى در دبر در حال حيض است و مستفاد از آن به طريق اولى در غير باب حيض نيز جواز وطى در دبر است چرا كه از مسلمات بين فريقين است كه حال غير حيض شديدتر از حال حيض نمىباشد .
1 ) طرح اشكال
به اين استدلال ايراد گرديده است كه رواياتى كه در باب حيض ذكر گرديده است ، ناظر به اين جهت است كه تأثير يا عدم تأثير حيض در چيزى كه قبلًا حلال بوده ، چيست ؟ سؤال در اين روايات از اين است كه چيزى كه قبلًا حلال بوده و به جهت حيض حرام شده است ، چه مىباشد ؟ و چيزى كه قبلًا حلال بوده و حيض