است :
سؤال از مطلق احكام حائض به طورى كه در برگيرندهء تكليف حائض نسبت به دروغ و غيبت و . . . نيز باشد .
سؤال از احكامى كه در حالت حيض پيدا مىشود .
اگر سؤال از مطلق احكام باشد ، طبعاً شامل تكليف نسبت به وطى در دبر هم مىشود و در اين صورت اگر در پاسخ ، اكتفاى به بيان حرمت وطى در قبل شود ، مفهومش اين است كه وطى در دبر جايز است . لكن ظاهراً سؤال در آيه ، درباره وظيفه و تكاليفى است كه در خصوص حالت حيض پيدا مىشود . حال اگر وطى در دبر در حال طهر حرام بوده و حيض تأثيرى در آن حكم نداشته باشد ، سؤال كه در آيه شريفه آمده است ، ناظر به وطى در دبر نيست تا اينكه اكتفا كردن در پاسخ به حرمت وطى در موضع دم ، دلالت كند كه وطى در دبر جايز است . پس مفهوم
« فَاعْتَزِلُوا النِّساءَ فِي الْمَحِيضِ »
اين نيست كه وطى در دبر جايز است و بايد از جاى ديگر استفاده كرد كه در حالت طهر آيا وطى در دبر حرام است يا خير ؟ با توجه به نكتهاى كه بيان شد ، بحث جلسهء گذشته را پى مىگيريم .
مرحوم آقاى خوئى با استفاده از مفهوم
« فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ »
قائل به حرمت وطى در دبر شدند و فرمودهاند چون از آيه شريفه استفاده مىشود كه
« فَإِذا تَطَهَّرْنَ »
جواز مباشرت اختصاص به
« مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ »
دارد و اين آيهء شريفه اشاره به آيهء بعد دارد . در آيهء بعد امر
« فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ »
روشن مىكند كه
« مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ »
خصوص وطى در قبل است .
در جلسهء قبل دو اشكال به اين مطلب بيان شد .
اشكال اول : معلوم نيست كه
« مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ »
اشاره به آيهء بعد داشته باشد .
شايد مراد آيهء شريفه اين باشد كه با زنان در حال حيض مباشرت نكنيد
« فَإِذا تَطَهَّرْنَ »
بعد از پاكى هم به راههاى فاسد نرويد و از راههاى مشروع ( ازدواج ، ملك يمين ،