بين روايات و حمل روايات ناهيه بر سلام به شابّه غير عرفى است ، در تمامى اين روايات ( لا تبدأوا النساء بالسلام ، النساء عيٌّ و عورة . . . ) ، موضوع بحث ، مطلق زنان مىباشند نه خصوص شابّه ، بنابراين ، حمل آنان بر خصوص زن شابّه ، بسيار غير عرفى و مستبعد است و هيچيك از فقهاء نيز اين احاديث را دربارهء شابّه ندانستهاند .
5 ) نظر استاد مدّ ظلّه دربارهء روش جمع بين روايات
مىتوان نهى را در روايات نهىكننده ، بر نهى تنزيهى حمل كرد و روايت ربعى بن عبد الله را كه مبيّن سيرهء پيامبر ( ص ) و امير المؤمنين ( ع ) است ، متضمّن نوعى حكم اختصاصى براى آنان ( ع ) دانست . زيرا همچنانكه ورود در بسيارى از امور عقلى و مسائل كلامى و فلسفى ، ويژهء افرادى خاص و خبره دانسته مىشود ، گاه برخى احكام شرعى نيز به معصومين ( ع ) اختصاص يافته است . البته قاعدهء كلى آن است كه عمل پيامبر ( ص ) حجّت است و بايد اقتدا و پيروى شود ، ولى اگر قرائنى بر اختصاصى بودن آن وجود داشته باشد ، ديگر نمىتوان آن را به افراد ديگر تعميم داد . در اينجا نيز مىتوان گفت كه از آنجا كه ابتداء به سلام كردن به نامحرم و باز كردن باب مراوده با وى ، چه بسا موجب برانگيختن احساسات و عواطف زن ، و منجر به منازعه و برخورد قهرآميز مىشود ، شارع ممكن است به همين سبب و حكمت ، اشخاص عادى را به نحو نهى تنزيهى از اين كار برحذر داشته باشد ، اما حساب كار پيامبر و معصومين ( ع ) جداست و حتى گاه تفاوتهائى نيز بر حسب اختلاف مراتب ، ميان تكاليف خود معصومين ديده مىشود و مثلًا مقام ابوّت كه براى پيامبر ( ص ) در نظر گرفته مىشود ، براى امير المؤمنين ( ع ) مفهومى متناوب مىيابد . به هر حال ، با توجه به سيرهء قطعى و فتاواى فقهاء كه هيچيك فتوا به حرمت ندادهاند ، بايد نهى را در مورد غير معصومين ، حمل بر نهى تنزيهى نمود و قائل به كراهت سلام كردن به نامحرم شد .