ب ) بررسى روايات مورد استناد براى حرمت استماع و اسماع صوت مرأة :
1 ) استناد به روايات ناهيهء از جهر به تلبيه براى زنان :
مرحوم صاحب جواهر يكى از مستندات قول به حرمت را روايات مربوط به نهى زن از جهر به تلبيه دانسته است . ولى استناد به اين دليل از دو جهت اشكال دارد ؛
اشكال نخست : هيچ روايتى دال بر تحريم جهر به تلبيه براى زن وجود ندارد .
هر چند در برخى احاديث آمده « 1 » : « ليس على النساء اذان و لا اقامة و . . . و لا اجهار بالتلبية » ، « ليس على النساء جهر بالتلبية » ، ولى هيچيك از اين روايات ، دال بر نهى و حتى نهى تنزيهى نيست . از جمله دلايل و شواهد اين امر آن است كه جهر به تلبيه در برخى روايات در شمار امورى مانند استلام حجر ، اذان و اقامه ، دخول كعبه آمده كه فقها ، زن را از هيچيك از آنها نهى نكردهاند ، حتى در برخى ابواب مثل اذان گفتهاند كه مستحب است . پس ، مراد از نهى در اين موارد ، نفى وجوب يا تأكّد در استحباب و مانند اينها است ، نهايت اينكه ، در برخى از اين امور قائل به كراهت انجام آن توسط زن شدهاند . بنابراين ، هيچگونه دلالتى بر نهى تحريمى وجود ندارد .
اشكال دوم : بر فرض كه جهر در تلبيه منهى باشد ، اين نهى مطلق است و مواردى را كه محارم زن همراه وى هستند ، دربرمىگيرد . پس ، نهى از جهر ، مستند به اين نكته نيست كه اجانب صداى زن را نشنوند و اين عدم مطلوبيت چه اجانب همراه زن باشند يا نباشند ، وجود دارد . بنابراين ، نمىتوان براى حرمت استماع صوت زن از سوى اجانب به آن استناد كرد .
هامش
( 1 ) رجوع شود به : وسائل الشيعة ، طبع آل البيت ، ج 12 ، كتاب الحج ، باب 38 از ابواب الاحرام ، ص 380 و مستدرك الوسائل ، طبع آل البيت ، ج 9 ، كتاب الحج ، باب 25 از ابواب الاحرام ص 178 .