در اين روايت براى نگاه كردن به هر عضوى از اعضاء اجنبيه ( / شىء من جسدها ) وعدهء عذاب داده شده است ، پس نه تنها حرام مىباشد بلكه از گناهان كبيره است و از مشخصات معاصى كبيره اين است كه وعده نار برايش داده شده باشد .
2 - نقد استدلال به روايت سنداً و دلالة :
سند روايت : سند روايت قابل اعتماد نيست چون پر از افراد ناشناخته است بخصوص كه از طرق عامه نقل شده است .
دلالت روايت : « جسد » اطلاقات مختلف دارد : 1 - تمام اندام حتّى صورت 2 - بدن در مقابل رأس . كلمهء « جسد » ظهور در معناى عام ندارد و قدر متيقن آن معناى دوم است هم چنان كه نسبت به « شَعر » ظهور ندارد ، فلذا شَعر را مخصوص به ذكر شده است و اگر خود صورت نيز مورد نظر پيامبر عظيم الشأن بود ، مناسب بود كه خود صورت را نيز متذكر شوند ، كما اينكه خصوص « شَعر » را بيان كردهاند . اين اشكال را مرحوم نراقى هم در مستند مطرح كردهاند .
در اينجا دو مطلب قابل دقت است :
1 - اشكال دلالتى روايت شريفه اين است كه قدر متيقن از « شىء من جسدها » غير از صورت است و روشن نيست كه كلمهء « جسد » صورت را هم بگيرد و اين بدان معنا نيست كه استعمال جسد مثلًا در مورد ميت بطورى كه صورت و حتى مو را هم در بر بگيرد ، استعمال غلطى باشد .
2 - متن روايت تعبير « من أطلع فى بيت جاره فنظر . . . » دارد كه لفظ بيت و درون خانه خصوصيتى در حكم الغاء شده در روايت ندارد .
ب - روايت محمد بن سنان
صدوق در علل الشرايع و عيون الاخبار الرضا ( سلام الله عليه ) با اسانيد متعدد روايتى را از محمد بن سنان نقل مىكند :