17 / 9 / 1377 سهشنبه درس شمارهء ( 50 ) سال اول
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
كتاب النكاح
خلاصهء جلسهء قبل و اين جلسه :
در جلسهء گذشته در بارهء ادلهء عامهء وجوب ستر صحبت كرديم و سه دليلى را كه ادعا شده بود ، بررسى كرديم و به اين نتيجه رسيديم : دليل عامى كه بر وجوب ستر دلالت كند ، نداريم و ادلهء خاصه به بعد موكول شد . اينك ادلهء عامّه حرمت نظر را بررسى مىكنيم تا معلوم شود آيا دليلى عامى داريم كه بر حرمت نظر به وجه و كفين دلالت كند يا نه ؟
* * * بحث امروز ما در ادلهء عامهاى است كه بر حرمت نظر دلالت مىكند تا در مخصصاتش بحث شود و در بارهء ادلهء خاصه در آينده بحث خواهد شد .
الف - دليل اوّل : « قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصارِهِمْ
. . .
وَ قُلْ لِلْمُؤْمِناتِ يَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصارِهِنَّ »
مرحوم آقاى داماد اين آيه را از ادلّهء عامه تحريم نظر مىدانند . و از نظر ايشان تفاوتى نمىكند كه « مِن » تبعيضيه باشد يا غير تبعيضيه !
ما بر عكس فرمايش ايشان ، قائل شديم كه « مِن » براى تبعيض باشد يا غير تبعيض ، آيه چنين دلالتى ندارد زيرا اگر براى تبعيض باشد ، معناى آيه شريفه آن است كه از عين و بصر خائنه بايد چشم پوشيد چون « مِن » بر سر « بصر » آمده كه اسم براى « ديده » است و چون ما دو نوع ديده و عين داريم ، عين خائنه و غير خائنه ، مثل يد امينه و يد خائنه ، لذا آيهء شريفه مردم را از چشم خيانتكار بازداشته و فرموده كه چشم خود