اشكال دوم در اينجا اين است كه بر فرض مراد از زينت را ( مجازاً ) بدن بدانيم ، خطاب آيه اختصاص به زنان زيبا خواهد داشت ؛ چه آنكه واضح است زنهاى بدمنظر بدنشان زيبائى و زينتى ندارد پس شامل آنهايى كه بدقيافه و بدمنظر هستند نخواهد شد ، در حالى كه خطاب آيه عام بوده شامل اينها نيز مىباشد . بنابراين نمىتوان زينت را به معناى بدن يا مفهومى عام كه شامل بدن شود ، دانست و متفاهم عرفى از اين واژه با توجه به اطلاقات قرآنىِ آن ، اين معنا نيست .
3 ) بحث تفسيرى در تطبيق « ما ظَهَرَ »
بر ثياب
اين نظر كه مراد از ما ظهر ثياب باشد ، معناى بعيدى نيست و قائلين بسيارى دارد ، چند نفرى را قبلًا ذكر كرديم و از جمله ابن مسعود ، حسن بصرى ، مرحوم طبرسى در جوامع الجامع ، فاضل مقداد در كنز العرفان ، فاضل هندى در كشف اللّثام ، مرحوم صاحب جواهر ( كه فرموده : لا يبعد ) و مرحوم شيخ طوسى ( كه قول ابن مسعود را احوط دانسته ) .
به علاوه ، به نظر مفسّرين مفهوم آيهء شريفهء
« خُذُوا زِينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ »
اين است كه شما هنگام طواف يا ورود در هر مسجدى لباسهاى خود را برداريد و عريان وارد مسجد نشويد . شأن نزول اين آيه بر طبق روايات متعدّد آن بوده كه اعراب بجز قريش هنگام ورود به مسجد الحرام براى انجام طواف لباسهاى خود را بدين بهانه كه ما در آنها گناه مرتكب شدهايم درمىآوردند و مردان در روزها و زنان در شبها عريان طواف مىكردند . از جمله مواردى كه حضرت على - عليه السلام - با قرائت سورهء برائت بر آنان شرط فرمود و تهديد كرد آن بود كه بايد طواف خود را با لباس انجام دهيد و گرنه مجازات خواهيد شد . پس حمل « ما ظهر » بر ثياب از نظر قرآنى اشكال ندارد و ممكن است .