خصوص « حرائر » نيست بلكه « مطلق مؤمنات » است و لو كنيز باشد .
ان قلت : در آيهء شريفه ابداء زينت براى
« ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُنَّ »
مجاز شمرده شده است معلوم مىشود كه مراد از « هنّ » خصوص حرائر است كه مىتوانند مالك شوند و كنيز داشته باشد ، طبعاً
« نِسائِهِنَّ »
نساء الحرائر مىشود و مخصوص زنان آزاد .
قلت : « هنّ » در
« ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُنَّ »
نيز خصوص حرائر نيست ، هر چند تنها حرائر هستند كه مالك مىشوند ولى حريت و مالكيت از
« ما مَلَكَتْ »
استفاده مىشود نه از « هنّ » . به بيانى ديگر « هنّ » در تمام فقرات آيه شريفه به يك معنى به كار رفته است و آن هم يعنى « مؤمنات » ، بلى اگر
« بُعُولَتِهِنَّ »
را استثناء كنيم ، در مورد زنانى صحبت كردهايم كه شوهر دارند و اگر
« آبائِهِنَّ »
را استثناء كنيم ، زنانى مورد نظر ما بوده كه پدر دارند ولى در عين حال « هن » در هر قطعهاى از آيه يك معناى خاصى ندارد بلكه در تمام قطعات آيه به معناى مطلق « مؤمنات » به كار رفته است ، و به كمك دالّ ديگرى شوهر داشتن يا پدر داشتن يا كنيز داشتن از آيه استفاده مىشود . آيه شريفه مىفرمايد : به مؤمنات بگو ابداء زينت نكنند مگر براى شوهران ( يعنى اگر شوهر داشته باشند ) يا پدران ( اگر پدر داشته باشند ) يا پدر شوهران ( اگر پدر شوهر داشته باشند ) و . . . يا كنيزشان ( اگر كنيز داشته باشند ) ، خلاصه : هنّ در تمام قطعات آيه به معناى مؤمنات است و از كلمهاى كه به آن اضافه مىشود معناى خاصى فهميده مىشود .
ان قلت : اگر مورد آيه اعم از حرائر و اماء است ، پس چرا وظيفهء اماء را بيان نكرده است كه مىتوانند به موالى خود زينتهايشان را نشان بدهند ، در حالى كه در مورد حرائر استثناء كرده و فرموده مىتوانند به « كنيزانشان » نشان بدهند .
قلت : جواب نقضى : در آيهء شريفه همهء محارم ذكر نشده است و لذا اسمى از عمو ، دائى و داماد برده نشده است .