17 / 8 / 1377 يكشنبه درس شمارهء ( 33 ) كتاب النكاح / سال اول
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء جلسات قبل و اين جلسه :
در جلسات قبل معناى « غض » و « مِن » در آيه شريفهء « غض » بيان گرديد . در اين جلسه به ادامهء تفسير آيه « غض » پرداخته ، مفاد آن را بنابر احتمالات مختلف بيان نموده و در ضمن رواياتى را كه در شأن نزول آيهء شريفه پرداخته ، نقل كرده و خواهيم گفت كه تنها روايت سعد اسكاف از جهت سندى قابل اعتماد است و نيز بحث رجالى مبسوطى در بارهء سعد بن طريف اسكاف ارائه خواهيم داد .
الف ) : ادامهء آيهء شريفه « غضّ »
1 - آيا آيهء شريفه مطلق است ؟
در جلسهء قبل گفتيم كه « مِن » در آيه ممكن است به معناى تبعيض باشد ، يا ممكن است معناى بيشترى از آن استفاده نشده ، بود و نبود آن يكسان باشد . ما احتمال دوم را اظهر دانستيم . حال بنابر هر دو احتمال به بيان معناى آيه مىپردازيم و بررسى مىكنيم كه آيا آيهء شريفه دليل مطلقى خواهد بود كه در هنگام شك بتوان بدان استناد كرد ، يا خير ؟
اگر « مِن » در آيه براى تبعيض باشد ، « ابصار » به دو دسته امينه و خائنه تقسيم مىگردد . عين امينه وجوب غضّ ندارد ولى عين خائنه وجوب غضّ دارد . در اين صورت آيه بيان نمىكند كه چه عينى امينه است و چه عينى خائنه ؟ بلكه بايد اين امر را از ادلهء ديگر هم چون روايات استفاده كرد . اين كلام مرحوم آقاى خوئى كه آيه را به معناى حرمتِ نگاه شهوانى دانستهاند ، دليلى ندارد . زيرا ممكن است عين خائنه خصوص نظر به فروج باشد ، يا احدهما ( / نگاه شهوانى و نگاه به فرج ) باشد يا احتمالات ديگرى كه آيه شريفه براى تعيين هيچ يك از آنها كفايت نمىكند ، پس