11 / 8 / 1377 دوشنبه درس شمارهء ( 31 ) سال اول
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
كتاب النكاح
خلاصهء جلسات پيش و اجمالى از مطالب اين جلسه :
در جلسات پيش در ذيل مسألهء 27 ، حكم جواز نظر به اهل ذمه ( و مطلق كفار ) مورد بررسى قرار گرفت و به مفاد روايات و نحوهء جمع آنها پرداختيم . در اين جلسه ابتدا خلاصه و نتيجهء بحث روائى گذشته را متعرض شده سپس فتواى سيد ( ره ) مورد نقد و بررسى قرار مىگيرد و در آخر به نقد استدلال بعضى از بزرگان در جواز نظر به نساء اهل ذمه به « لانهن بمنزلة الاماء » مىپردازيم .
* * *
الف ) : خلاصهاى از بحث جلسه گذشته و نتيجهء بحث روائى در مسألهء ( روايت عباد بن صهيب و نحوهء جمع مفاد آن با مفاد خبر سكونى ) :
اگر ما روايت عبّاد بن صهيب را - بدين استناد كه فتوا بر طبق آن داده نشده - كنار گذاشته مورد استدلال قرار ندهيم ، در اين صورت بايد به روايت سكونى و اطلاق آن اخذ كرد و گفت كه به موجب اين روايت نظر به « شعور » اهل ذمّه و « ايدى » آنان جايز است ، چه آنان معتاد به ستر باشند و چه نباشند ، چه براى ناظر حرجى وجود داشته باشد و چه نباشد . زيرا از روايت برمىآيد كه نفس اهل ذمّه بودن ذاتاً موجب سلب حرمت آنان مىگردد . بنابراين نظر به موها و دستان آنها هر چند حرجى در كار نباشد و در ميان مسلمين نيز حجاب را رعايت كنند ، جايز است ؛ مشروط بر آن كه بدون شهوت باشد .