ندارد .
ب ) : استدراكى درباره اشكال به مرحوم آقاى خوئى - قدس سرّه - در استفاده از آيه غضّ
1 - اشاره به كلام مرحوم آقاى خوئى و اشكال آن
مرحوم آقاى خوئى از آيه غضّ استفاده كرده بودند كه مطلق استفاده شهوانى از نساء حرام است و به قرينه اين آيه جواز نظر به اهل كتاب و اعراب را به صورت عدم شهوت و تلذذ اختصاص داده بودند ، ما قبلًا اشكال كرديم كه نسبت بين آيه شريفه غض و روايت جواز نظر به اهل كتاب و امثال آن عموم و خصوص من وجه است ، ما مىتوانيم اطلاق آيه شريفه را حفظ كنيم و روايت جواز نظر به اهل كتاب را تخصيص نزنيم و بگوييم نظر شهوانى مطلقاً حرام است هر چند به اهل ذمه باشد و مىتوانيم برعكس اطلاق روايت مجوزه را حفظ كرده و آيه شريفه را تخصيص بزنيم به اين صورت كه نظر به اهل كتاب جايز است هر چند با شهوت باشد ، پس چه اولويتى است كه ما به قرينه اطلاق آيه در روايت تصرف كنيم ، ممكن است به قرينه اطلاق روايت در آيه تصرف كنيم ، و اگر ترديد هم حاصل شود بايد به اصل اوّلى رجوع كرد كه به عقيده مرحوم آقاى خويى جواز نظر است ، ولى ايشان در اينجا حكم به حرمت نظر شهوانى به اهل ذمه را كردهاند كه صحيح به نظر نمىآيد ولى اين اشكال وارد نيست كه ما با ذكر مقدمهاى به طرح اشكال مىپردازيم .
2 ) مقدمه پاسخ استاد - مد ظلّه - به اشكال
اگر در جايى دليل ترخيصى و دليل تحريمى وارد شود ، عرف دليل ترخيصى را ترخيص من حيث الذات و بدون نظر به عوارض و طوارى مىفهمد ، اگر د ر آيه شريفه گفته شده : فاذا حللتم فاصطادوا ، پس از خروج از احرام صيد جايز است ، تنها اين مطلب استفاده مىشود كه صيد ذاتاً جايز است ولى اگر مثلًا صيد در بيابان با خطراتى همراه باشد ، مثلًا خطر دزد زدن ، گرگ خوردن يا . . . در كار باشد از آيه