6 / 8 / 137 چهارشنبه درس شمارهء ( 28 ) كتاب النكاح / سال اول
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس قبل و اين جلسه :
بحث در اين بود كه از جواز نظر به كفار در دو مورد استثناء شده است :
الف - نظر با تلذذ ، بعضى از فقهاء و مرحوم آقاى خوئى ( ره ) بر حرمت نظر با تلذذ به آيهء شريفه
« قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصارِهِمْ »
- با دو تقرير متفاوت - استدلال كردهاند ، در اين جلسه به نقل و نقد كلام ايشان مىپردازيم .
ب - نظر با ريبه ، مرحوم آقاى خوئى ( ره ) براى حرمت نظر بات ريبه به آيهء شريفه
« وَ الَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حافِظُونَ » *
تمسك كردهاند . در اين جلسه كلام ايشان را هم بررسى مىكنيم . به نظر استاد مىتوان به آيه شريفه
« فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَيَطْمَعَ الَّذِي فِي قَلْبِهِ مَرَضٌ »
استدلال كرد ، هر ند دلالت اين آيه نيز محل تأمل است .
* * * مسألهء 27 :
« يجوز النظر الى نساء اهل الذمة بل مطلق الكفار مع عدم التلذّذ و الريبة - أى خوف الوقوع فى الحرام - »
مرحوم سيد ( ره ) مىفرمايند : نظر به اهل ذمه بلكه مطلق كفار در دو صورت حرام است :
صورت اول : نظر با تلذذ
صورت دوم : نظر با ريبه ، نظر با ريبه يعنى نظرى كه معرضيت براى وقوع در حرام داشته باشد ؛