4 / 8 / 137 دوشنبه درس شمارهء ( 26 ) كتاب النكاح / سال اول
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس قبل و اين جلسه :
در جلسه پيش بحث جواز نظر به نساء اهل الذّمة مطرح شد و در اين باره برخى روايات مسأله مورد بحث قرار گرفت و از جمله سند روايت عبّاد بن صهيب بررسى گرديد . نتيجه آن شد كه وثاقت وى مسلّم و قطعى است ، ولى عامى بودن او را نمىتوان اثبات كرد و به هر حال ، روايت مزبور كه در آن تعليل شده : « انّهم اذا نهوا لا ينتهون » - يا موثّقه است و يا صحيحه . در اين جلسه خواهيم ديد كه آيا - آنچنان كه مرحوم آقاى خوئى ( ره ) فرمودهاند - مىتوان از تعليل ياد شده دريافت كه حكم جواز نظر شامل اهل ذمه يا مطلق كفّار مىشود يا نه ؟ و در اين راستا روايات باب را با توجّه به نُسخ و نقلهاى متعدّد ، مورد تدقيق و درايت قرار خواهيم داد .
* * *
الف ) : استدلال به تعليل روايت عَبّاد بن صهيب براى شمول حكم نسبت به اهل ذمّه و كفّار :
1 ) فرمايش مرحوم آقاى خوئى - قدس سرّه
ايشان فرمودهاند كه هرچند روايت عبّاد بن صهيب در بارهء نظر به زنان اهل باديه صادر شده ، ولى تعليل موجود در روايت « إنّهم إذا نهوا لا يَنتهون » مقتضى آن است كه نظر به اهل ذمّه و حتى مطلق كفّار نسبت به مواضعى كه عادت آنان عدم ستر است ، جايز باشد ، زيرا تعليل معمِّم است . بعد فرمودهاند كه حتى از روايت سكونى كه در بارهء نساى اهل ذمّه مىباشد ، نيز مىتوان حكم جواز نظر را در مطلق كفار استفاده كرد . زيرا در اين روايت آمده : « لا حُرمَة لِنِساءِ أهلِ الذمّة . . . » و با ثبوت عدم حرمت براى اهل ذمّه - كه به مسلمين از ساير كفار نزديكترند - به طريق اولى چنين حرمتى براى كفار ديگر