جلوگيرى از بروز مشكلات بعدى ازدواج بوده است ، با توجه به اينكه نگاه كردن به اجنبى ذاتاً حرام است و « تجويز » بر خلاف اصول اوليه است ، چرا كه چه بسا سبب تحريك و مفسده شود كه مبغوض شارع است ، لذا ممكن است نكات ياد شده موجب نوعى انصراف روايات دالّه بر تجويز ، از فرض مورد بحث گردد . معلوم نيست در مواردى كه نگاه كردن شخص در هيچ مرحلهاى تأثير ندارد ، شارع ارفاق كرده باشد .
بنابراين نمىتوانيم به اطلاقات جواز نظر در چنين مواردى تمسك كنيم . مثلًا اگر با نگاه كردن به عكس مشكل حل شود و ديگر نيازى به ديدن شخص نباشد ، معلوم نيست كه نگاه كردن جايز باشد ، ولى چنان چه نگاه كردن به دختر تأثير فى الجملهاى هم داشته باشد - مثلًا - در ميزان مهر يا كاهش اضطراب شخص ، جايز است .
د ) آيا زن هم مىتواند به مردى كه قصد ازدواج با او را دارد ، نگاه كند ؟
متن عروه :
« و لا يبعد جواز نظر المرأة ايضاً الى الرجل الذي يريد تزويجها و لكن لا يترك الاحتياط بالتّرك »
آقاى خوئى مبنايشان اين است كه نگاه كردن مرد به زن اجنبيه ، حتى وجه و كفين ، حرام است ، ولى دليلى بر حرمت نگاه كردن زن به مرد نداريم ، جز نگاه به عورت كه حرام است . و شايد نگاه كردن به « ما بين السّرة و الركبة » را نيز جايز نشمارند چون در مورد محارم نگاه به اين بخش از بدن را جايز نمىدانند ، در غير محارم به طريق اولى اشكال دارد ، پس معتقدند كه دليلى بر حرمت نگاه به بقيهء بدن مرد نداريم ، هر چند از نظر فتوا احتياط كردهاند .
اما در اين بحث در خصوص نگاه كردن زن به مردى كه قصد ازدواج با او را دارد ، مىفرمايند : « فيه اشكال بناء على عدم جواز النظر اليه ، فى نفسه » يعنى اگر كسى نگاه كردن زن به مرد را در حال عادى جايز نداند ، تخصيص آن در مورد كسى كه قصد ازدواج دارد و حكم به جواز نظر ، محل اشكال است .