البته بعضى از اين محتملات به خصوص احتمال اخير متكلفانه است ، لكن در مجموع معلوم مىشود كه ظهور « فانه يشتريها باغلى الثمن » در تعليل چندان هم قوى نيست كه باعث رفع يد از ظهور « يريد » در ارادهء فعلى شود .
نكته :
سؤال :
مراد از « اغلى الثمن » زندگى كردن است ، يعنى مردى كه مىخواهد با زنى ازدواج كند بايد نهايت احتياط را بكند تا در زندگى دچار مشكل نشود .
پاسخ استاد مد ظله :
اولًا : در برخى از روايات همين باب ( روايت حسن بن سرّى ) براى علت جواز نظر مىفرمايد « فلم يعطى ماله ؟ ! « 1 » » و اين صريح است كه مراد از مال و ثمن ، مهريه و مخارج ازدواج است .
ثانياً : « زندگى كردن » مفهومى مشترك بين زن و مرد است و اگر روايت به زندگى كردن نظر دارد پس چرا خصوص مرد را مشترى حساب كرده است ؟
اكنون اين سؤال مطرح است :
آيا هر گونه ارادهء تعليقى ازدواج اراده به حساب آمده ، براى جواز نظر كافى است ؟ به نظر مىرسد كه موارد مختلف است و بايد تفصيل قائل شويم .
توضيح اين مطلب در جلسات آينده خواهد آمد
منابع اصلى بحث :
1 - العروة الوثقى
2 - كتاب النكاح ( تقريرات درس مرحوم حاج شيخ « ره » )
3 - جامع احاديث الشيعة
« * و السلام * »
هامش
( 1 ) جامع الأحاديث ج 20 ، ص 32 روايت چهارم .