خارج شد ، درحالىكه دو نفر زير بازوانش را گرفته بودند و او پاهايش را بر زمين مىكشيد ، اين دو نفر ؛ يكى عباس بن عبد المطلب بود ، و يك مرد ديگر . »
عبيد اللّه بن عبد اللّه بن عتبة بن مسعود كه اين خبر را از عايشه نقل كرده است ، مىگويد : اين گفتهء عايشه را به عبد اللّه بن عباس گفتم .
ابن عباس گفت : مىدانى آن مرد ديگر كه عايشه نامش را نبرد كيست ؟
گفتم : نه .
گفت : على بن ابى طالب بود .
سپس ابن عباس اضافه كرد : عايشه از على خوشش نمىآمد و نمىخواست كه در هيچ موردى از على عليه السّلام به نيكى ياد شود . « 1 »
من مىگويم : هرگاه عايشه دوست ندارد كه از على به نيكى ياد شود و حاضر نيست نام او را در زمرهء كسانى ببرد كه يك گام با پيامبر برداشتهاند ، چگونه حاضر است و چگونه دوست مىدارد از وصايت كه سراسر نيكى و خير است ، ياد كند ؟ !
امام احمد از عايشه در صفحهء 113 ، جزء ششم مسند ، از عطاء بن يسار نقل مىكند :
مردى نزد « عايشه » آمد و از على و عمار بدگويى كرد .
عايشه گفت : دربارهء على چيزى به تو نمىگويم ، و اما عمار ، من از رسول خدا شنيدم كه دربارهء او مىگفت : عمار هيچگاه بين دو امر مخير نمىشود ، مگر آنكه چيزى را برمىگزيند كه رشد و هدايت در آن بيشتر است .
واى ! واى ! ام المؤمنين از بدگويى دربارهء عمار حذر مىكند ؛ چرا كه از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله ، دربارهء او شنيده است : « اگر بين دو امر مخير شود ، آنكه هدايت و رشد بيشترى دارد برمىگزيند . » اما از بدگويى دربارهء على عليه السّلام دورى نمىكند . على ، كسى كه برادر پيامبر و
هامش
( 1 ) - اين جمله به خصوص را ، يعنى جملهء ابن عباس كه عايشه از على عليه السّلام خوشش نمىآمد و دوست نداشت از او به نيكى ياد شود ، بخارى حذف كرده و قسمت قبل آن را آورده است . اين طبق عادتى است كه او در امثال اين موارد دارد . اما عدهء زيادى از اصحاب سنن آن را با اسناد صحيح خود آوردهاند . از جمله ابن سعد در صفحهء 29 ، قسم دوم ، جزء دوم طبقات ، وى از احمد بن حجاج ، از عبد اللّه بن مبارك ، از يونس ، و معمر ، از زهرى ، از عبيد اللّه بن عتبة بن مسعود ، از ابن عباس آن را نقل كردهاند . رجال سند همه حجت و مورد قبول هستند .