عواقب آن براى اسلام ترسآور بود . لذا به صيغهء جمع آورده شد - با اينكه براى مفرد بود - تا از اين وضع پيشگيرى گردد . سپس نصوص و تصريحات ديگرى ، پشت سر هم ، به عبارات مختلف ، و در مقامات متعدد [ از طرف آن حضرت ] صادر گرديد ، تا امر ولايت را تدريجا بين آنان ترويج نمايد ، [ و اين همچنان ادامه داشت ] تا اينكه خداوند دين را كامل نمود و نعمت را تمام فرمود .
اين روش پيامبر صلّى اللّه عليه و آله ، در رساندن اين واقعيت ، همان روش حكيمان در بيان مطالبى است كه ابراز آن بر مردم سخت مىباشد .
اگر آيه با عبارت مخصوص مفرد بود ، هرگز حاضر به شنيدن آن نبودند ، انگشتان را در گوش مىگذاشتند و سخت ، با كبر و غرور از آن روى مىگرداندند .
اين نكته كه گفته شد ، به اين آيه اختصاص ندارد بلكه ، در تمام آياتى كه در قرآن حكيم ، دربارهء فضايل على و اهل بيت عليهم السّلام آمده است ، سارى و جارى است و اين مخفى نيست . ما با شواهد قاطع و براهين روشن اين مطالب را در دو كتاب خود ؛ سبيل المؤمنين و تنزيل الآيات ، واضح و آشكار ساختهايم .
و الحمد للّه على الهداية و التوفيق .
و السّلام
ش
المراجعات رهبرى امام على ( ع ) در قرآن و سنت ( فارسى ) — صفحة 270
مساهمون: السيد عبد الحسين شرف الدين
ص٢٧٠