مناخرهم في النّار إلّا حصائد ألسنتهم ؟ إنّك لا تزال سالما ما سكتّ فاذا تكلّمت كتب اللّه لك أو عليك .
يا أباذر ! إنّ الرّجل يتكلّم بالكلمة في المجلس ليضحكهم بها فيهوي في جهنّم ما بين السّمآء و الأرض .
يا أباذر ! ويل للّذي يحدّث و يكذب ليضحك به القوم ، ويل له ويل له ويل له .
يا أباذر ! من ذبّ عن أخيه المسلم الغيبة كان حقّا على اللّه عزّ و جلّ أن يعتقه من النّار .
يا أباذر ! من أحبّ أن يتمثّل له الرّجال قياما فليتبوّء مقعده من النّار .
يا أباذر ! من مات و في قلبه مثقال ذرّة من كبر لم يجد رائحة الجنّة إلّا أن يتوب قبل ذلك ، فقال رجل يا رسول اللّه ! إنّي ليعجبني الجمال حتّى
هامش
مياندازد ؟ همانا تو ( اى ابا ذر ) هميشه سالم خواهى بود مادامى كه سكوت بنمائى ، پس چون تكلم كنى ( زبان بسخن باز كنى ، سخنان تو را ) خداوند مينويسد بنفع و سودت يا بر ضرر و زيانت ( فرشتگان گماشتهء بر تو ، سخنان نيك و پسنديدهات را بسودت مينويسند و اجر و پاداش خواهى داشت ، و سخنان نامشروع و ناپسندت را بر ضررت مينويسند و موجب عقوبت و عذاب تو خواهد شد ) .
اى ابا ذر ، همانا مرد در مجلسى بكلمهاى تكلم مىكند كه بسبب آن اهل مجلس را بخنداند پس به مقدار فاصلهء ميان آسمان و زمين در جهنم فرو ميرود ( اگر انسان سخنى بگويد كه موجب آزردن و خجالت و خفت و خوارى كسى شود براى آنكه حضار را بخنداند البته بچنين عقوبتى گرفتار خواهد شد ) .
اى ابا ذر ، واى بر آن كسى كه سخن گويد و در سخنانش دروغ بگويد تا بسبب آن جماعتى را كه در مجلس حضور دارند بخنداند ، واى بر او ، واى بر او ، واى بر او .
اى ابا ذر ، كسى كه از غيبت برادر مسلمان خود دفاع و جلوگيرى كند براى خداوند با عزت و جلال سزاوار باشد كه او را از آتش جهنم آزاد فرمايد .
اى ابا ذر ، كسى كه به جهت تكبر و اظهار بزرگى ، ايستادن مردان را پيش روى خود دوست بدارد ، محل و مكان نشستن او در جهنم از آتش پر شود .
اى ابا ذر ، كسى كه بميرد و در قلبش به مقدار سنگينى و وزن ذرهاى از تكبر باشد بوى بهشت را نخواهد يافت مگر آنكه پيش از مرگ توبه كند ، پس مردى عرضكرد اى رسول خدا