يا عليّ ! إنّ الدنيا لو عدلت عند اللّه عزّ و جلّ جناح بعوضة لما سقى الكافر منها شربة من ماء .
يا عليّ ! ما أحد من الأوّلين و الاخرين إلّا و هو يتمنّى يوم القيامة أنّه لم يعط من الدّنيا إلّا قوته .
يا عليّ ! شرّ النّاس من اتّهم اللّه في قضائه .
يا عليّ ! أنين المؤمن المريض تسبيح و صياحه تهليل و نومه على الفراش عبادة و تقلّبه من جنب إلى جنب جهاد في سبيل اللّه ، فان عوفي مشى [ يمشي ] في النّاس و ما عليه ذنب .
يا عليّ ! لواهدى إلىّ كراع لقبلت و لودعيت إلى ذراع لأجبت .
هامش
( 1 ) يا على ! همانا اگر دنيا نزد خداوند با عزت و جلال به قدر بال پشهاى ارزش داشت البته جرعهاى از آب دنيا را بكافر نمينوشاند و نميداد .
( 2 ) يا على ! هيچ كس از مردمان اولين و آخرين نيست مگر آنكه در روز قيامت آرزو مىكند اى كاش از دنيا به او جز به مقدار قوتش ( سد رمق ) داده نميشد ( زيرا هر اندازه كه انسان از نعمتهاى دنيا بهرهمند گردد به همان مقدار بايد شكرانهء آن نعمتها را بجا آورد و در غير رضاى خداوند صرف نكند ولى كم هستند اشخاصى كه شاكرند چنانچه خداوند ميفرمايد :وَ قَلِيلٌ مِنْ عِبادِيَ الشَّكُورُ) .
( 3 ) يا على ! بدترين مردم كسى است كه به خداوند در حكم و قضايش ( به گمان آنكه تقدير الهى بخلاف مصلحت بوده ) تهمت بزند .
( 4 ) يا على ! نالهء مؤمن بيمار ( در ثواب ) مانند سبحان اللَّه گفتن است ، و فرياد برآوردنش ( بواسطهء سختى بيمارى در اجر ) مانند لا آله الا اللَّه گفتن است ، و خواب او بر بسترش مانند عبادت است و از پهلو به پهلوى ديگر گرديدنش جهاد در راه خداوند است ( ثواب جهاد دارد ) پس اگر از بيماريش عافيت يابد در بين مردم راه ميرود در حالى كه بر او گناهى باقى نباشد ( بيمارى او موجب بخشش گناهانش گشته ) .
( 5 ) يا على ! اگر پاچهء گوسفندى بعنوان هديه به من داده شود البته قبول مينمايم و اگر ببازوى گوسفندى دعوت شوم البته اجابت مينمايم ( مقصود از كراهت ، رد هديه و اجابت ننمودن