خطاه و كلامه ، يحفظونه من بلآء الدنيا و بوائق الآخرة إلى مثل تلك اللّيلة من قابل ، فإن مات في ما بينهما اعفي من الحساب ، و إن كان المزور يعرف من حقّ الزّائر ما عرفه الزّائر من حقّ المزور ، كان له مثل أجره .
[ الحديث 735 في إحياء المؤمن ]
و فيه أيضا : باب « في إحياء المؤمن » عن سماعة ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام قال : قلت له قول اللّه عزّ و جلّ :
مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ
فَكَأَنَّما قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعاً ، وَ مَنْ أَحْياها فَكَأَنَّما أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعاً
قال : من أخرجها من ضلال إلى هدى فكأنّما أحياها ، و من أخرجها من هدى إلى ضلال فقد قتلها
.
[ الحديث 736 ما أخذه اللّه على المؤمن من الصبر على ما يلحقه فيما ابتلى به ]
و فيه أيضا : باب « ما أخذه اللّه على المؤمن من الصبر على ما يلحقه فيما ابتلى به » عن محمّد بن عجلان ، قال : كنت عند أبي عبد اللّه عليه السّلام فشكا إليه رجل الحاجة فقال : إصبر فإنّ اللّه سيجعل لك فرجا ، قال : ثمّ سكت ساعة ثمّ أقبل
هامش
و گامها و سخنان او ، نگه ميدارند او را از بلاء دنيا و سختيها و مصيبتهاى آخرت تا مثل چنين شب از سال آينده ، پس اگر در ما بين اين دو شب بميرد از حساب او را عفو كنند ، و اگر آنكه زيارت شده است بشناسد حق و منزلت آن را كه به زيارت او آمده آن طورى كه زيارتكننده ، عارف بمقام زيارت كرده شده مىباشد ، مثل پاداش زائر را هم به او ميدهند .
( 1 ) 735 - و نيز در همان كتاب : بابى است « در احياء مؤمن » از سماعه از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده كه گفت به حضرت عرضكردم فرمودهء خداى با عزت و جلال را ( كه ميفرمايد :مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍفَكَأَنَّما قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعاً وَ مَنْ أَحْياها فَكَأَنَّما أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعاًيعنى هر كس بكشد كسى را بدون اينكه استحقاق كشته شدن در او باشد ، چنان باشد كه همهء مردم را كشته ، و هر كس زنده كند نفسى را پس چنان باشد كه همهء مردم را زنده گردانيده است ، حضرت در معنى و تفسير آيه ) فرمود :
هر كس بيرون كند نفسى را از گمراهى بسوى هدايت ( و بر راه راست استوار گرداند ) چنان باشد كه او را زنده گردانيده است ، و هر كس بيرون برد نفسى را از هدايت بگمراهى ( و ضلالت ، چنان باشد كه ) او را كشته است .
( 2 ) 736 - و نيز در همان كتاب : باب « آنچه را كه خداوند عهد گرفته از مؤمن از شكيبائى بر ابتلائات او » از محمد بن عجلان روايت شده كه گفت نزد حضرت صادق عليه السّلام بودم كه مردى از حاجت ( خود ) شكايت كرد ، حضرت فرمود : صبر نما ، زيرا خداوند