[ الحديث 731 إدخال السّرور على المؤمنين ]
و فيه أيضا : في ذلك الباب ، عن عبيد اللّه بن الوليد الوصّافي ، قال :
سمعت أبا جعفر عليه السّلام يقول : إنّ فيما ناجى اللّه عزّ و جلّ به عبده موسى عليه السّلام قال : إنّ عبادا لي أبيحهم جنّتي و احكّمهم فيها ، قال : يا ربّ و من هؤلاء الّذين تبيحهم جنّتك و تحكّمهم فيها ؟ قال : من أدخل على مؤمن سرورا ، ثمّ قال : إنّ مؤمنا كان في مملكة جبّار فولع به فهرب منه إلى دار الشرك فنزل برجل من أهل الشرك فأظلّه و أرفقه و أضافه ، فلمّا حضره الموت أوحى اللّه عزّ و جلّ إليه : و عزّتى و جلالي ، لو كان لك في جنّتي مسكن لأسكنتك فيها و لكنّها محرّمة على من مات بي مشركا ، و لكن يا نار هيديه و لا تؤذيه ، و يؤتى برزقه طرفي النّهار ، قلت : من الجنّة ؟ قال : من حيث شاء اللّه .
[ الحديث 732 إدخال السّرور على المؤمنين ]
و فيه أيضا : في ذلك الباب ، عن هشام بن الحكم ، عن أبي عبد اللّه
هامش
بعبادتى كه محبوبتر باشد بسوى او از داخل نمودن سرور و خوشحالى بر مؤمن .
( 1 ) 731 - و نيز در همان كتاب و باب : از عبيد اللَّه بن وليد و صافى روايت شده كه گفت از حضرت باقر عليه السّلام شنيدم ميفرمود : همانا خداوند با عزت و جلال در مناجات با بندهء خود حضرت موسى عليه السّلام فرمود : همانا براى من بندگانى است كه بهشت خود را بر ايشان مباح گردانيده و ايشان را در بهشت فرمانروا نمودهام ( موسى عليه السّلام ) گفت : خداى من كيانند آنان كه بهشت خود را بر ايشان مباح گردانيده و فرمانرواشان فرمودهاى ؟ ( يعنى بر خدام بهشت ) فرمود : كسى كه بر مؤمنى سرور ( و خوشحالى ) وارد گرداند ، سپس حضرت فرمود : همانا مؤمنى در مملكت ( حكمران ) جبارى ( يعنى ستمگرى ) بود ، پس آن جبار فرمان داد كه او را بگيرند و حبس نمايند ، پس او از ترس آن جبار فرار اختيار كرد و بسر زمين مشركين رفت و بر مردى از اهل شرك فرود آمد ، آن مرد ويرا پذيرفته و احترامش نمود و بپذيرائيش پرداخت ، چون هنگام مرگ آن مشرك رسيد خداوند بوى وحى فرستاد ( يعنى آگاهش ساخت ) كه بعزت و جلالم سوگند اگر در بهشتم جايى جهت تو ميبود هر آينه ترا در آن جاى ميدادم ، ولى بهشت حرام شده بر كسى كه بميرد در حالى كه شرك به من داشته باشد ، ليكن اى آتش ( جهنم ) بترسان او را ولى آزارش مرسان ، و روزى او صبح و شب داده مىشود ( راوى گويد ) عرض كردم آن روزى از بهشت مرحمت مىشود ؟ حضرت فرمود : از هر جا كه خدا بخواهد .
( 2 ) 732 - و نيز در همان كتاب و باب : از هشام بن حكم از حضرت صادق عليه السّلام روايت