و زهد فيما أحلّ اللّه له من غير رغبة عن سيري ، و رفض زهرة الدنيا من غير تحوّل عن سنّتي ، و اتّبع الأخيار عن عترتي من بعدي ، و جانب أهل الخيلاء و التّفاخر و الرّغبة في الدّنيا المبتدعين خلاف سنّتي العاملين به غير سنّتي ، طوبى لمن اكتسب من المؤمنين مالا من غير معصية و عاد به على أهل المسكنة ، طوبى لمن حسن مع النّاس خلقه ، و بذل لهم معونته ، و عدل عنهم شرّه ، طوبى لمن أنفق القصد و بذل الفضل و أمسك قوله عن الفضول و قبيح الفعل .
[ الحديث 572 الاقتصاد في أكل الطعام ]
في المجلّد الرابع عشر من البحار : باب « ذمّ كثرة الأكل » ( المحاسن ) عن عمرو بن إبراهيم ، قال : سمعت أبا الحسن عليه السّلام يقول : لو أنّ الناس قصدوا في المطعم لاستقامت أبدانهم .
هامش
عزيز و محترم است ذكر او ( يعنى نام او ) و بىميل و رغبت شده است در آنچه خداوند بر او حلال نموده نه از جهت دورى كردن از سيره و روش من ( بلكه از جهت ترس بگرفتاريهاى غير مشروع از جهت دخول در آن حلال ، مثل آنكه اعراض از نكاح نموده ، يا ترك اقدام در حلال ديگرى را كرده از ترس بر خوردن بمحرماتى در ضمن آن كار حلال ) و دور انداخته زينتهاى دنيا را نه از جهت اينكه رو گردان باشد از طريقهء من ، و پيروى كرده خوبان از عترت و خويشان مرا بعد از من ، و دورى كرده از صاحبان بزرگى و نخوت و خواستاران دنيا ( يعنى آنهائى ) كه در دين بدعت نهند بر خلاف طريقهء من ، و عمل كنند در دين به غير سنت و روش من ، خوشا حال آن شخص مؤمنى كه كسب كرده مالى را از راهى كه معصيت و نافرمانى خدا در آن نبوده ( يعنى مال حلالى باشد ) و به آن مال در حق اهل فقر و نياز احسان و نيكى كرده ، خوشا حال كسى كه نيكو گردانده با مردم اخلاق و رفتار خود را و مالش را در راه كمك و يارى ايشان بذل و بخشش نموده ، و شر و بدى خود را از آنان گردانده ، خوشا حال كسى كه در انفاق خود ميانه روى كرده و زيادى مالش را بذل و بخشش نموده و از گفتار بيهوده و كردار زشت خوددارى كرده باشد .
( 1 ) 572 - در جلد چهاردهم بحار : باب « مذمت زياد خوردن » ( از كتاب محاسن ) از عمرو بن ابراهيم روايت نموده كه گفت شنيدم از موسى بن جعفر عليه السّلام ميفرمود : اگر مردم ميانه روى مينمودند در خوردن ( يعنى اگر زياد نميخوردند ) همانا بدنها و مزاجهايشان بسلامت و مستقيم بود .