الولاة يأتمنون الخونة للطّمع ، و رأيت المنابر يؤمر عليها بالتقوى و لا يعمل القائل بما يأمر ، و رأيت الصلاة قد استخفّ بأوقاتها ، و رأيت الصّدقة بالشّفاعة لا يراد بها وجه اللّه و يعطى لطلب النّاس ، و رأيت النّاس همّهم بطونهم و فروجهم لا يبالون بما أكلوا و بما نكحوا ، و رأيت الدّنيا مقبلة عليهم ، و رأيت أعلام الحقّ قد درست - فكن على حذر و اطلب من اللّه النّجاة ، و اعلم أنّ النّاس في سخط اللّه عزّ و جلّ إنّما يمهلهم لأمر يراد بهم ، فكن مترقّبا و اجتهد ليراك اللّه عزّ و جلّ في خلاف ما هم عليه ، فإن نزل بهم العذاب و كنت فيهم عجّلت إلى رحمة اللّه ، و إن اخّرت ابتلوا و كنت قد خرجت ممّا هم فيه من الجرأة على اللّه عزّ و جلّ ، و اعلم
إِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ
هامش
فرمانروايانند جهت طمعى كه در ايشان دارند ، و ديدى كه بر منابر امر بتقوى و پرهيزكارى شود ولى گويندهء آن به آنچه امر مىنمايد عمل نميكند ، و ديدى كه نماز را در اوقات ( اتيان ) آن سبك شمرند ( يعنى در وقت بجاى نياورند ) و ديدى كه صدقه دادن بسبب شفاعت ( مردم ) انجام گيرد ، و قصد ( دهندهء آن ) خدا نباشد بلكه براى توجه مردم داده مىشود ، و ديدى كه همت مردم بر شكمها و فرجهاى ايشانست ، باكى ندارند نسبت به آنچه ميخورند و كسى كه با او نكاح ميكنند ( و اعتنائى بحليت و حرمت آن ندارند ) و ديدى دنيا را كه روى آورندهء به آنها است ، و ديدى كه نشانههاى حقيت كهنه شده ، پس ( هنگام ديدن اين علامتها ) از شمول عذاب الهى بترس و از خداوند خواستار نجات ( خود ) باش ، و بدان كه مردم در خشم و غضب خداوند ميباشند و البته به آنها مهلت داده شده به جهت امرى كه در بارهء آنان قصد شده ( يعنى از قبيل توبه نمودن ايشان از گناهان يا بوجود آمدن فرزند مسلمانى از آنها ) پس تو بترس و مثل كسى باش كه منتظر عذاب باشد ، و كوشش كن تا تو را پروردگار مشاهده فرمايد بر خلاف كارهاى بدى كه آنها بر آن هستند ، پس اگر فرود آيد بر آنها عذاب ( پروردگار ) و تو هم در بين آنان باشى شتاب نمودهاى بسوى رحمت پروردگار ( يعنى چون عذاب تو را زودتر از عمر طبيعت برده و ميرانده بقرب رحمت خداوند و اصل گشته و زودتر ببهشت نائل گرديدهاى ) و اگر بتأخير افتاد مرگ تو ( يعنى عذاب تو را نگرفت و آنها مبتلا گشتند به عذاب و تو خارج ماندى ) ايشان ( به عذاب ) مبتلا شده و تو بيرون رفتهاى از آنچه آنها در آن بودند از جرأت و بىباكى نمودن بر خداى با عزت و جلال ، و بدان بدرستى كه خداى منزه و برتر از هر چيز ضايع نميفرمايد اجر و پاداش نيكوكاران را و اينكه رحمت