بدعتى گمراهى و سرانجام گمراهى آتش است . كافى به سند حسن از ابى جعفر امام باقر و ابى عبد اللّه امام صادق ( ع ) روايت كرده كه پيامبر خدا ( ص ) فرموده است : « نماز چاشتگاه بدعت است . » « 36 » سيف بن عميره بطور مرفوع روايت كرده : امير مؤمنان ( ع ) از كنار مردى گذشت كه در مسجد كوفه نماز چاشتگاه مىخواند . آن حضرت با تازيانهاش به پهلوى او اشاره كرده و فرمود : « نماز توبهكاران را كشتى خدا تو را بكشد » ؛ نمازگزار گفت : اين را ترك كنم ؟ امام ( ع ) فرمود : «
أَ رَأَيْتَ الَّذِي يَنْهى ، عَبْداً إِذا صَلَّى
» « 37 » ابى عبد اللّه ( ع ) فرمود :
« انكار على ( ع ) در نهى از آن كافى است . » « 38 » در الفقيه از عبد الواحد بن مختار انصارى از ابى عبد اللّه ( ع ) روايت شده كه گفته است : از آن حضرت در باره نماز چاشتگاه پرسيدم فرمود : نخستين كسى كه اين نماز را خواند قوم تو بودند و آنها از غافلان بودند ، اين نماز را مىخواندند در حالى كه پيامبر خدا ( ص ) آن را نخوانده است ، ابى عبد اللّه ( ع ) فرمود : على ( ع ) از كنار مردى گذشت كه اين نماز را مىخواند ، آن حضرت فرمود : اين چه نمازى است ، عرض كرد : آن را ترك كنم ؟ على ( ع ) فرمود : من بندهاى را كه نماز مىخواند نهى مىكنم ؟ « 39 » .
زراره از ابى جعفر امام باقر ( ع ) روايت كرده كه فرموده است : « پيامبر خدا ( ص ) هرگز نماز چاشتگاه نخوانده است . » او مىگويد : عرض كردم : آيا به من خبر نمىدهى كه پيامبر خدا ( ص ) در آغاز روز چهار ركعت نماز به جا مىآورد ؟ فرمود : « آرى آنها را از
هامش
( 36 ) همان مأخذ ، ج 3 ، ص 453 .
( 37 ) علق / 9 و 10 : به من خبر ده آيا كسى را كه نهى مىكند بندهاى را به هنگامى كه نماز مىخواند ( آيا مستحق عذاب الهى نيست ؟ ) .
( 38 ) مراد از نماز توبهكاران نافله ظهر است ، و مقصود از كشتن نماز ضايع كردن و مقدّم داشتن آن بر وقت ظهر است كه به منزله كشتن آن است و منظور امير مؤمنان ( ع ) از استشهاد به آيه شريفه اين است كه :
نماز تو نماز نيست تا منع از آن روا نباشد چنان كه از آيه دانسته مىشود ، بلكه آن بدعت است و قول امام صادق ( ع ) نيز مؤيّد آن است . مخالفان اين روايت را به صورت تحريف شدهاى نقل و به گونهاى كه از تحريف آنها زشتتر است تفسير كردهاند . رجوع شود به النهاية ابن اثير ماده نحر .
( 39 ) همان مأخذ ، ص 149 ، باب نوادر الصلاة ، شماره 3 و 4 .