گوياى دورى از رحمت خداست . از جملهء چيزهايى كه خداوند به موسى وحى فرمود اين است : اى موسى ! آرزوهايت را در دنيا دراز مكن تا دلت سخت نشود ، و سختدل از من دور است » « 114 » ؛ و نيز دعاى سختدل مردود است . چه امام صادق ( ع ) فرموده است : « خداوند دعاى سختدل را نمىپذيرد . » « 115 » ثانيا - گريه دلالت بر انقطاع از خلق و زيادى خشوع نسبت به خالق دارد . پيامبر خدا ( ص ) فرموده است : « هر گاه خداوند بندهاى را دوست بدارد نوايى از حزن و اندوه در دل او برقرار مىكند ، چه خداوند هر دل اندوهگين را دوست مىدارد ، و كسى را كه از خوف خدا بگريد هرگز وارد دوزخ نمىكند ، مگر آن كه شير به پستان باز گردد ، و هرگز غبار جهاد در راه خدا و دود جهنّم در بينى مؤمن جمع نمىشود ، و هر گاه خداوند بندهاى را دشمن بدارد نواى خندهاى در دلش قرار مىدهد ، و خندهدل را مىميراند ، و اللّه لا يحبّ الفرحين . » « 116 » ثالثا - گريه موافق با اوامر حقّ تعالى و سفارشهايى است كه به پيامبرانش كرده در آن جا كه فرموده است : « اى عيسى ! از چشمانت اشك و از دلت خوف و خشيت به من ببخش . » « 117 » و به موسى ( ع ) فرموده است : « در هنگامى كه با من مناجات مىكنى با خوفى برخاسته از دلى بيمناك با من مناجات كن . . . » تا آن جا كه مىگويد : « از كثرت گناهان مانند كسى كه از دشمنش بگريزد به من فرياد زن . » « 118 » رابعا - در گريه ويژگيها و ثوابهايى است كه در ديگر طاعات يافت نمىشود ، سپس صاحب عدّه اخبار بسيارى را در فضيلت گريستن به هنگام دعا نقل كرده كه شايد
هامش
( 114 ) كافى ، ج 2 ، ص 329 .
( 115 ) همان مأخذ ، ج 2 ، ص 475 .
( 116 ) ارشاد ديلمى صدر حديث در باب حزن ، و تمام آن در باب گريه از خوف خدا . و خداوند شادمندان را دوست نمىدارد .
( 117 ) امالى شيخ ، مستدرك حاكم ، ج 2 ، ص 294 ؛ تحف العقول ابن شعبه بطور مرسل ، ص 501 ؛ كافى كلينى ، ج 8 ، ص 141 بطور مسند .
( 118 ) كافى ، ج 8 ، ص 42 .