از پيامبر خدا ( ص ) نقل كردهاند كه فرموده است : « به من وحى شد كه اى برادر رسولان و اى برادر انذار كنندگان قوم خود را انذار و هشدار ده كه داخل خانهاى از خانههاى من ، و وارد بر هيچ بندهاى از بندگان من نشوند كه بر ذمّه يكى از آنها مظلمه را باشد ، زيرا مادام كه در پيشگاه من به نماز مىايستد او را لعن مىكنم تا آنگاه كه مظلمه را برگرداند در اين هنگام ( كه مظلمه را رد كرده ) من گوش اويم ، همان گوشى كه با آن مىشنود ، و چشم اويم ، همان چشمى كه با آن مىبيند ، و از جملهء دوستان و برگزيدگان من مىباشد و با پيامبران و صدّيقان و شهيدان در بهشت همسايه من خواهد بود . » « 97 » از امير مؤمنان ( ع ) روايت شده كه فرموده است : « خداوند به عيسى ( ع ) وحى فرمود كه به بنى اسرائيل بگو : به خانهاى از خانههاى من جز با چشمانى فرو هشته و دلهايى پاك و دستهايى پاكيزه وارد نشويد ؛ و آنان را آگاه كن كه من دعاى هيچ يك از آنها و هيچ كس از آفريدگان را كه نزد او مظلمهاى باشد اجابت نمىكنم . » « 98 » در حديث قدسى آمده است : « از تو دعا و از من اجابت است . و هيچ دعايى جز دعاى خورندهء حرام از من محجوب نيست . » از پيامبر خدا ( ص ) نقل شده است : « كسى كه مىخواهد دعايش به اجابت برسد كسب و كار و طعام خود را پاكيزه بدارد » ؛ و در پاسخ كسى كه گفت : دوست دارم دعايم به اجابت برسد فرمود : « معاش خود را پاكيزه بدار و حرام به شكم خود وارد مكن . » « 99 » از امام صادق ( ع ) روايت است : « هر كس شاد مىشود كه دعايش به اجابت برسد بايد طعام و كسب خود را حلال و پاكيزه كند . » « 100 » و نيز فرموده است : « ترك يك لقمه حرام در نزد خداوند محبوبتر از دو هزار ركعت نماز مستحبّى است ؛ و ترك يك ششم درهم حرام در پيشگاه خداوند برابر هفتاد حجّ مقبول است . » « 101 »
هامش
( 97 ) عدة الدّاعى پايان باب سوّم ، ص 102 .
( 98 ) عدة الدّاعى پايان باب سوّم ، ص 102 .
( 99 ) عدة الدّاعى پايان باب سوّم ، ص 102 .
( 100 ) عدة الدّاعى پايان باب سوّم ، ص 102 .
( 101 ) عدة الدّاعى پايان باب سوّم ، ص 102 .