« 107 » ؛ و نيز دستور داد كه براى مباهله اجتماع كنند .
ابو خالد روايت كرده كه ابو عبد اللّه ( ع ) فرموده است : هر گاه چهل نفر مرد نزد هم اجتماع كنند و در امرى خداوند را بخوانند حقّ تعالى دعاى آنها را مستجاب مىكند ؛ و اگر چهل نفر نبودند و چهار نفر بودند ده بار خدا را بخوانند خداوند دعايشان را اجابت مىكند ؛ و چنانچه چهار نفر نباشند و يك نفر باشد چهل بار خدا را بخواند خداوند عزيز جبّار دعايش را مستجاب مىكند . » « 108 » عبد الأعلى از آن حضرت روايت مىكند : « هر گاه چهار گروه گرد هم آيند كه براى مطلبى به درگاه خدا دعا كنند جز اين نيست كه با اجابت آن دعا از هم جدا مىشوند . » « 109 » علىّ بن عقبه از مردى از ابى عبد اللّه ( ع ) روايت كرده كه آن حضرت فرموده است : « هر گاه امرى پدرم را اندوهگين مىساخت زنان و كودكان را جمع مىكرد ، سپس دعا مىكرد و آنها آمين مىگفتند . » « 110 » سكونى از آن حضرت روايت كرده است كه : « دعا كننده و آمينگو در ثواب شريكند . » « 111 » 4 - گريستن در حال دعا . در عدّة الدّاعى « 112 » آمده است كه آن مهمترين آداب دعا و بالاترين حالات آن است ، زيرا :
اوّلا - گريه دلالت بر رقّت قلب دارد و رقّت دل نشانهء اخلاصى است كه موجب استجابت دعاست . امام صادق ( ع ) فرموده است : « هر گاه بدنت لرزيد و چشمت گريست و قلبت ترسيد پس بگير ، بگير كه حاجتت نزديك و به تو توجهى شده است . » « 113 » و نيز همان طورى كه در حديث آمده خشكى چشم ناشى از قساوت دل و
هامش
( 107 ) كهف / 28 : با كسانى باش كه پروردگار خود را صبح و عصر مىخوانند .
( 108 ) كافى ، ج 2 ، ص 487 .
( 109 ) كافى ، ج 2 ، ص 487 .
( 110 ) كافى ، ج 2 ، ص 487 .
( 111 ) كافى ، ج 2 ، ص 487 .
( 112 ) عدّة الدّاعى ، ص 119 .
( 113 ) كافى ، ج 2 ، ص 478 .