حاصل شود دعا كند ، زيرا دل تا پاك نشود رقّت پيدا نمىكند . » « 123 » و بسا همين رقّت قلب سبب گريه و ريزش اشك شود ، كه اين خود يكى از آداب دعاست ؛ و در فوايد اين ادب همين بس كه سبب ادب ديگر است . امام صادق ( ع ) فرموده است : جز اين نيست كه در دعا نخست مدح و ثناى الهى و سپس اقرار به گناه و پس از آن اظهار حاجت است .
به خدا سوگند هيچ بندهاى جز به اقرار ، از گناه بيرون نرفته است . » « 124 » آنچه در ادب دهم ذكر شده است بر اين ادب نيز دلالت دارد و اين قريب به آن است .
6 - رو آوردن به خدا از ته دل ، كسى كه به تو رو نياورده استحقاق آن را ندارد كه به او رو آورى ، چنان كه اگر كسى كه مىدانى از سخن گفتن با تو غفلت كرده و از پاسخگويى به تو اعراض داشته با تو به سخن درآيد شايسته آن است كه با او سخن نگويى و از پاسخ دادن به او روى گردانى . امام صادق ( ع ) فرموده است : « كسى كه بخواهد منزلت خود را نزد خدا بداند بنگرد كه منزلت خداوند نزد او چگونه است ، زيرا خداوند بنده را در جايگاهى قرار مىدهد نظير جايگاهى كه بنده خدا را در نفس خويش در آن جايگاه فرود آورده است . » « 125 » امير مؤمنان ( ع ) فرموده است : « خداوند دعاى دل غافل را نمىپذيرد . » « 126 » سيف بن عميره از امام صادق ( ع ) روايت كرده كه فرموده است : « هر گاه خدا را بخوانى از ته دل به او رو بياور . » « 127 » در آنچه خداوند به عيسى ( ع ) وحى فرموده آمده است : « جز در حال تضرّع و زارى و يكى كردن فكر خود مرا مخوان چه هر وقت مرا بخوانى به همان گونه تو را
هامش
( 123 ) كافى ، ج 2 ، ص 477 .
( 124 ) همان مأخذ ، ج 2 ، ص 484 .
( 125 ) عدّة الداعى ، ص 127 ؛ مستدرك حاكم ، ج 1 ، ص 495 از پيامبر ( ص ) .
( 126 ) كافى ، ج 2 ، ص 473 . در بعضى نسخههاست ( دعاى بندهء غافل ) .
( 127 ) همان مأخذ ، ج 2 ، ص 41 .