نيست كه انسان قصد خانه و درگاه شاه كند و مقصود او غير از آن باشد . از اين رو بايد عزم خود را در درون خويش تصفيه كند و تصفيهء آن به اخلاص است و اخلاص به دورى جستن از هر چه در آن رياء و سمعه است ميسّر مىشود و بترسد از اين كه بهتر را بدل به بدتر كند .
4 - قطع علايق :
( 1 ) اين بدان معناست كه ردّ مظالم كند و توبه خود را از همهء گناهان براى خدا خالص سازد و بدان كه هر مظلمهاى علاقهاى است و هر علاقه مانند طلبكار حاضرى است كه گريبان او را گرفته و فرياد مىكند : به كجا مىروى ؟ آيا قصد زيارت خانهء شاه شاهان دارى در حالى كه در خانه خود فرمان او را اجرا نمىكنى و آن را سبك مىشمارى و مهمل مىگذارى يا آن كه شرم ندارى از اين كه همچون بندهاى گنهكار بر او وارد شوى و او تو را برگرداند و نپذيرد ؟ بنابر اين اگر مىخواهى زيارتت قبول شود اوامر او را اجراء كن و مظالم را بازگردان و نخست از همهء گناهان خود به درگاه او توبه كن و علاقه خويش را از توجّه به آنچه غير اوست منقطع گردان تا روى دل به او آورى ، همچنان كه روى ظاهر را به سوى خانه او كردهاى ؛ اگر چنين نكنى بهرهء تو از سفر حجّ در اوّل جز رنج و تعب و در آخر جز ردّ و طرد چيز ديگرى نخواهد بود . حجّگزار بايد علايق خود را از موطن خود چنان قطع كند كه گويا ديگر به آن جا باز نخواهد گشت و وصاياى خود را در بارهء عائله و فرزندانش بنويسد ، زيرا مسافر و اثاث او در معرض نابودى است مگر آن كه خداوند حفظ كند ، و هنگام قطع علايق از موطن خود براى سفر حجّ ، قطع علايق را براى سفر آخرت به ياد آورد ، چه آن را در پيش رو دارد و آنچه را در اين سفر به جا مىآورد به اميد تسهيل آن سفر است و آنچه ثابت و سرنوشتساز مىباشد همان سفر آخرت است . از اين رو نبايد به هنگام آماده شدن براى مسافرت حجّ از آن سفر غافل بماند .
5 - توشهء راه :
( 2 ) و بايد آن از محلّ حلال فراهم شود ، و چون حرص بر فزونى توشه را در خود احساس كند و بخواهد طعامى تهيّه كند كه در طول سفر باقى بماند و پيش از