فصل : پوشيدن عورت
( 1 ) غزّالى مىگويد : امّا ستر عورت بايد بدانى كه معناى آن پوشيدن زشتيهاى بدن از ديد مردم است ، زيرا آنچه مورد نظر خلق مىباشد ظاهر تن است ، ليكن دربارهء زشتيهاى باطن و اسرار فضيحتبار درونى خود كه جز پروردگارت كسى ديگر از آنها آگاه نيست چه مىانديشى ؟ آن رسواييها را به خاطر بياور ، و از نفس خويش بخواه كه آنها را پوشيده بدارد ، ليكن محقّق بدان كه هيچ چيزى از ديد پروردگارت پوشيده نيست ، و تنها پشيمانى و حيا و ترس مىتواند كفّارهء گناهانت باشد . و فايدهء به خاطر آوردن آنها اين است كه لشكريان ترس و حيا از كمينگاههاى خود برانگيخته مىشوند ، و بدين سبب نفس تو زبون مىشود ، و دلت فروتنى پيدا مىكند ، و در برابر خداوند مانند بندهاى گنهكار ، بدكردار و گريزان كه پشيمان شده و به سوى مولاى خود بازگشته و از شرم و ترس سر به زير انداخته است مىايستى .
مىگويم : در مصباح الشّريعه آمده كه امام صادق ( ع ) فرموده است : زينت بخشترين لباس براى مؤمنان جامهء تقوى و مرفّهترين آن ايمان است ؛ خداوند فرموده است :
وَ لِباسُ التَّقْوى ذلِكَ خَيْرٌ
. امّا لباس ظاهر نعمتى است از سوى خداوند كه فرزندان آدم به وسيلهء آن عورت خود را مىپوشانند ، و هم كرامتى است كه خداوند بندگانش را از ذريّهء آدم بدان گرامى داشته ، و اين كرامت را به غير آنها نبخشيده است ، و اين براى مؤمنان وسيلهاىست كه بتوانند آنچه را خداوند بر آنها واجب فرموده است انجام دهند . و بهترين لباس آن است كه تو را از خداوند متعال روگردان نكند بلكه تو را به اداى شكر و ذكر و طاعت او نزديك سازد ، و به خودپسندى و خودبرتربينى و خودنمايى و مباهات وادار نكند ، زيرا اينها آفات دين و موجب سنگدلى و قساوتند . هنگامى كه لباس بر تن مىكنى به ياد بياور كه خداوند به رحمت خود گناهانت را پوشيده است ، و همان گونه كه بر ظاهر و اندامت لباس مىپوشانى بر باطنت نيز جامه راستى