دخول وقت نماز در دلت شادى و بر چهرهات خوشحالى ظاهر شود ، زيرا آن سبب تقرّب توبه خداوند و وسيلهاى براى رستگارى توست . بنابراين با گرفتن طهارت و حفظ نظافت و پوشيدن لباس شايسته خود را براى راز و نياز گفتن با خدا آماده كن ، چنان كه اگر بخواهى بر يكى از شاهان دنيا وارد شوى خود را براى آن مهيّا ، و او را با وقار و آرامش و بيم و اميد ديدار مىكنى . و نيز بايد عظمت و جلال حق تعالى و نقصان قدر و كمال خود را در اين موقع به ياد آورى .
از يكى از همسران پيامبر ( ص ) روايت كردهاند كه گفته است : ما با پيامبر خدا ( ص ) گفتگو مىكرديم امّا چون وقت نماز فرا مىرسيد آن حضرت براى خدا چنان از همه چيز روى مىگردانيد كه گويى ما را نمىشناخته و ما نيز او را نمىشناختهايم . على ( ع ) چون وقت نماز مىشد به خود مىپيچيد و مىلرزيد ؛ به او مىگفتند : اى امير مؤمنان ! تو را چه شده است ؟ مىفرمود : وقت اداى امانتى رسيده است كه خداوند آن را بر آسمانها و زمين و كوهها عرضه كرد ، و آنها از تحمّل آن ابا كردند و از آن بيمناك شدند . و نيز علىّ بن الحسين ( ع ) هنگامى كه براى وضو گرفتن آماده مىشد رخسارش زرد مىگشت ، و جز اينها اخبار ديگرى در دست است .
فصل : طهارت
( 1 ) غزّالى مىگويد : امّا طهارت چون آن را در جايگاه خود كه ظرف دور تر نماز ، و در لباست كه غلاف نزديكتر ، و پس از آن در پوست تنت كه قشر نزديك توست به جا آوردى ، از طهارت مغز و ذات خود كه همان دل است غافل مباش ، و با آب توبه و پشيمانى از گناهان گذشته آن را بشوى ، و عزم خود را بر ترك آنها در آينده جزم كن ، و باطنت را كه نظرگاه معبود توست طهارت ده .
مىگويم : ما در كتاب اسرار طهارت سخنانى از امام صادق ( ع ) و برخى از دانشمندان خودمان در اين باره نقل كردهايم كه بايد بدان جا مراجعه شود .