زايل كند ، و موردى براى وسواس نيست . و بايد در اوّلين بار كه براى استنجا آب بر دست خود مىريزد بگويد : الحمد لله الذى جعل الماء طهورا و لم يجعله نجسا و نيز در موقع استنجا بگويد : اللهم حصن فرجى و أعفّه و استر عورتى و حرمنى على النار ، و پس از فراغ بگو بگويد : الحمد لله الذى اماط عنى الاذى و هنّأني طعامي و شرابي و عافاني البلوى « 39 » در استنجا بايد نخست نشيمنگاه و پس از آن مخرج ادرار را بشويد ، و با تنحنح ( اح اح كردن ) و سه بار كشيدن دست از نشيمنگاه تا آخر ذكر از بول استبرا كند ، سپس ذكر را بشويد و لمس آن با دست راست مكروه است .
غزّالى مىگويد : « استبرا زياد فكر نكند تا به وسواس دچار شود و كار بر او مشكل گردد ، و رطوبتى را كه بر آن حسّ مىكند باقيماندهء آب شستشو بداند ، و اگر از اين جهت احساس ناراحتى مىكند آب بر آن بريزد تا مطمئن شود ، و با ايجاد وسوسهء شيطان بر او چيره نگردد ، و در خبر است كه پيامبر ( ص ) همين كار را مىكرد يعنى آب بر آن مىپاشيد ، و فرموده است « آن كه از همه فقيهتر است استبرايش از همه خفيفتر است » ، و وسوسه در استبرا نشانهء نادانى و ضعف فقاهت مىباشد . » مىگويم : در كتاب من لا يحضره الفقيه است : حنان بن سدير به ابى عبد اللّه ( ع ) عرض كرد : بسا من بول مىكنم و به آب دسترسى ندارم ، و اين براى من سخت است . امام ( ع ) فرمود : « هر گاه بول و سپس استبرا كردى از آب دهنت بر ذكرت بمال پس از آن اگر چيزى يافتى بگو اين از آن آب دهن است . » « 40 » و شايد منظور ماليدن بر غير محلّ نجاست ذكر باشد .
هامش
( 39 ) من لا يحضره الفيه ، ص 8 ، به شماره 19 ؛ كافى ، ج 3 ، ص 16 ؛ تهذيب ج 1 ، ص 100 .
( 40 ) الفقيه ، ص 16 ، به شماره 12 ؛ كافى ، ج 3 ، ص 20 ؛ شايد سؤال كننده از رطوبتى پرسيده كه بسا انسان پس از بول كردن به فاصله كوتاهى در لباس يا بدن خود مىيابد ، كه ممكن است از عرق بدن و يا از مخرج بول بيرون آمده باشد و اين موجب وسواس است از اين رو امام ( ع ) چارهاى شرعى به او مىآموزد تا از اين وسواس رهايى يابد .