در خبر است كه « حاكم بر حوض در روز قيامت امير مؤمنان ( ع ) است ، دوستانش را از آن سيراب ، و دشمنانش را از آن دور مىكند . » « 34 »
فصل
( 1 ) بهشت و دوزخ حقّ است ، و اين دو آفريده شده و هم اكنون موجودند ، بلكه هيچ كس از دنيا نمىرود مگر آن كه جايگاه خود را در يكى از اين دو محلّ مىبيند . اين سخنان بنا به رواياتى است كه در اين باب از ائمّهء هدى رسيده است « 35 » بهشت سراى جاويد و سلامت است ، در آن پيرى و بيمارى نيست ، درد ، آفت ، عجز و ناتوانى ، همّ و غمّ ، نيازمندى و نادارى در آن وجود ندارد . سراى بىنيازى و سعادت ، و خانه اقامت و كرامت است . اهل بهشت در آن دچار رنج و خستگى نمىشوند ، و آنچه نفوس مايلند و چشمها از آن لذّت مىبرند در آن براى آنها موجود است ، و تا ابد در آن به سر خواهند برد « 36 » .
لذّات بهشتيان متنوّع است . بعضى از آنها در زمرهء فرشتگان به تسبيح و تقديس خداوند متنعمّند ، و برخى به استفاده از انواع خوردنيها ، آشاميدنيها ، ميوهها ، اريكهها و حور العين و به خدمت گرفتن غلامانى جاودانى و نشستن بر فرشها و تكيه دادن بر بالشها ، و پوشيدن لباسهاى ديبا و حرير مشغولند ، و هر يك از آنها به آنچه راغب است و همّت او به آن تعلّق گرفته مشغول و از آن در التذاذ است ، بول و غايط نمىكنند ، بلكه تنها آروغ و عرقى در آنها پديد مىآيد كه مانند بوى مشك است ، حمد و تسبيح خداوند را بر آنها الهام مىكنند ، چنان كه به نفس الهام مىشود ، و پيوسته بر جمال و زيبايى آنها افزوده مىگردد ، همان گونه كه در دنيا پيوسته بر زشتى و پيرى آنها افزوده مىشد .
هامش
( 34 ) اعتقادات ، صدوق ، ص 85 .
( 35 ) امالى ، صدوق ، ص 276 ؛ توحيد ، ص 105 .
( 36 ) امالى ، ص 175 ؛ فاطر / 35 ؛ زخرف / 71 .