نصيب آنها نگرداند . » « 75 » و نيز فرموده است : « امامان پس از من دوازده نفرند ، اى على نخستين آنها تويى و آخر آنها قائم است كه خداوند خاور و باختر زمين را به دست او مىگشايد . » « 76 » امثال اين روايات در كتب عامّه بسيار است ، چه رسد به كتب خاصّه ، ائمّه ( ع ) هر كدام از جانشين خود به امامت با صراحت ياد كرده ، و نام و صفات و عصمت او را به اصحاب خود خبر دادهاند . پاكى و صداقت تمامى اين ائمه در نزد همگى معتبرين و موثّقين اهل اسلام با همهء اختلاف و تعدّد فرق ، ثابت و محقّق است ، بر خلاف كسانى غير از آنها كه مراتب فضل و چگونگى حال آنها مورد اختلاف است ، و اين خود از روشنترين دلائل حجّيت و حقّانيّت ائمّه ( ع ) است . و هر كس آثار و معارف اهل بيت ( ع ) را مورد مطالعه قرار دهد در اين باره شكّى براى او باقى نمىماند .
شيخ صدوق ابو جعفر محمّد بن على بن بابويه مىگويد : از آشكارترين براهين امامت آنها اين است كه خداوند نشانهء صدق نبوّت پيامبر ( ص ) را در ذكر سرگذشت پيامبران گذشته ، و آگاهى آن حضرت از تمام تورات و انجيل و زبور قرار داد ، بىآن كه ظاهرا نوشتن را از كسى آموخته ، يا نصرانى و يهوديى را ديدار كرده باشد ، و اين بزرگترين نشانهء رسالت آن بزرگوار بود . حسين بن على ( ع ) شهيد شد ، و علىّ بن الحسين ( ع ) را جانشين خود كرد ، در حالى كه سنّ او كمتر از بيست سال بود ، سپس او از مردم كناره گرفت ، و هيچ كس را ملاقات نمىكرد ، و جز خواصّى از اصحابش به ديدار او نايل نمىشدند ، و اوقاتش در عبادت مستغرق بود ، و به سبب دشواريهاى زمان و ستم امويان جز اندكى از علوم از او نقل و منتشر نشد . سپس فرزندش محمّد بن على ( ع ) كه شكافندهء علم بود و ملقّب به باقر شد ظاهر و جانشين او گرديد . آن حضرت بخش بزرگى از علوم
هامش
( 75 ) اختصاص ، مفيد ، ص 208 ؛ كمال الدّين ، ص 164 ؛ عيون ، باب ششم .
( 76 ) كمال الدّين ، صدوق ، ص 149 ، باب ما روى عن النبى ( ص ) فى النصّ على القائم ( ع ) ؛ اعلام الورى ص 361 ، چاپ سال 1338 ؛ غيبت نعمانى ، ص 57 .