نيازى كه به وجود آنها دارند نافذ مىدانيم ، و در اين صورت چگونه ممكن است به صحّت امامتى كه مورد نياز و ضرورت مسلمانان است حكم نكنيم . » مىگويم : اين سخن در صورتى درست است كه مقصود از انعقاد امامت چنين مردى ، عدم وجوب تعرّض نسبت به او و كوتاه كردن دستش از اين مقام به سبب بيم از فتنه باشد ، چنان كه نسبت به پادشاهان زمان با همهء اين كه ستمگر و سركشند تعرّض و مقابله نمىشود ، و گرنه اعتقاد به صحّت امامت او در واقع و نفس الامر ، و اين كه او بر حقّ است ابدا صحيح نيست ، بلكه او از جملهء رهبرانى است كه به آتش دوزخ دعوت مىكنند ، و در روز قيامت در زمرهء مقبوحين ( زشترويان ) و از كسانى است كه پيامبر ( ص ) دربارهء آنها فرموده است :
« خداوند اين دين را به وسيلهء مردان بدكار تقويت مىكند . » « 74 » اينان در آخرت بهرهاى ندارند ، و خلفاى سه گانه پس از پيامبر ما ( ص ) از همين دسته بودهاند .
فصل : شماره امامان و نصوص وارد درباره آنان
( 1 ) احاديث متواترى از پيامبر ( ص ) در دست است كه حجّتهاى الهى بر خلق پس از آن حضرت ائمّهء دوازده گانهاند كه نخستين آنها امير مؤمنان على بن ابى طالب ( ع ) و پس از او به ترتيب امام حسن مجتبى ، حسين شهيد ، علىّ بن الحسين زين العابدين ، محمّد بن على الباقر ، جعفر بن محمّد الصّادق ، موسى بن جعفر الكاظم ، على بن موسى الرضا محمّد بن على الجواد ، على بن محمّد الهادى ، حسن بن على الزكىّ و سپس فرزند او قائم ( ع ) است ، كه نام و كنيهء پيامبر ( ص ) را دارد ، و امام زمان و خليفهء خداوند بر روى زمين در اين روزگار است . پيامبر ( ص ) فرموده است :
« خداوند فهم و علم و حكمت مرا به دوازده تن از خاندانم عطا كرده و آنان را از سرشت من آفريده است ، واى بر كسانى كه پس از من نسبت به آنان تكبّر ورزند ، و دربارهء آنها پيوند مرا با خود ببرند ، آنها را چه مىشود ، خداوند شفاعت مرا
هامش
( 74 ) مسند ، احمد ، ج 2 ، ص 309 ؛ مسند ، ابو عوانه ، ج 1 ، ص 46 .