اندوخته است ، هيچ يك از آفريدگان خود را بدان آگاه نمىكند . قسم ديگر علمى است كه آن را به فرشتگان و پيامبرانش آموخته است ؛ آنچه به فرشتگان و پيامبرانش تعليم كرده است در آينده واقع خواهد شد ، و خود و فرشتگان و پيامبرانش را تكذيب نخواهد كرد ، و قسم ديگر نزد خود او اندوخته است آنچه را بخواهد مقدّم و آنچه را بخواهد مؤخّر و آنچه را بخواهد ثابت مىدارد . » « 28 »
باب چهارم در نبوّت
( 1 ) چون ثابت شد ما را آفريننده و سازندهاى است كه برتر از ما و همهء چيزهايى است كه آفريده است ، و روا نيست مخلوقاتش او را مشاهده و لمس كنند ناگزير او را در ميان آفريدگانش سفيران و فرستادگانى است كه در بين بندگانش از او سخن مىگويند و ميان او و آفريدگانش واسطهاند . از يك سو گوش و از سوى ديگر زبانند ، از خداوند دستور مىگيرند و به مردم ابلاغ مىكنند ، از او مىآموزند و به مردم ياد مىدهند ؛ از سوى او مردم را به مصالح و منافعى كه دارند ارشاد ، و به آنچه مايهء بقاى آنها و ترك آن سبب فناى آنان است راهنمايى مىكنند . بنابراين ثابت مىشود آنانى كه از سوى خداوند حكيم و دانا امر به معروف و نهى از منكر مىكنند ، و اينان همان پيامبران و برگزيدگان او از ميان خلق مىباشند حكيمانى هستند كه از سرچشمهء فيض الهى حكمت آموخته ، و به آن برانگيخته شدهاند ، و اگر چه در هيچ يك از حالات خود با مردم مشاركت ندارند ليكن در خلقت و تركيب با آنها انبازند تا بكلّى از مردم جدا نشوند ، و پارهاى مناسبتها ميان آنها برقرار باشد ، و سبب انس مردم با آنها گردد ؛ چنان كه خداوند متعال فرموده است :
هامش
( 28 ) كافى ، ج 1 ، ص 147 ، به شمارهء 6 ؛ محاسن ، برقى ، ص 243 .